ΒΙΒΛΙΑ-ΔΩΡΑ (ειδικές εκδόσεις):
Ε.Ε. Κάμμινγκς, Το χριστουγεννιάτικο δέντρο
(πανόδετο, διαφορετικά εξώφυλλα, σε οικολογικό χαρτί κατάλληλο για παιδιά)
Αδελφοί Γκριμ, Η Κοκκινοσκουφίτσα
(πανόδετο, διαφορετικά εξώφυλλα, σε οικολογικό χαρτί κατάλληλο για παιδιά)
Αλέξανδρος Νεχαμάς, Μόνο μια υπόσχεση ευτυχίας. Η θέση του Ωραίου στην τέχνη και στη ζωή
(σκληρό εξώφυλλο με κουβερτούρα)
Δανιήλ Χαρμς, Γαλάζιο τετράδιο
(με 20 διαφορετικές κουβερτούρες, έπαινος σχεδιασμού ΕΒΓΕ 2011)
Φερνάντο Πεσσόα, Η ώρα του Διαβόλου
(σε φάκελο με 4 κάρτες από σχέδια του βιβλίου)
Νίκος Χουλιαράς, Τα πίσω δωμάτια του νου
(κατάλογος της έκθεσης του Μουσείου Μπενάκη, έγχρ., ελλ.-αγγλ.)
Νίκος Δ. Πλατής, Presto o tardi. Το λεξικάκι που... παίζει με τον θάνατο
(πανόδετη συλλεκτική έκδοση σε 100 αριθμημένα και υπογεγγραμένα αντίτυπα)

ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ (εικονογραφημένα, έγχρωμα, με σκληρό εξώφυλλο):
Hervé Tullet, Ένα βιβλίο παιχνίδι, μτφρ.: Θεόφιλος Μπαχτσεβάνης
Ένα πρωτότυπο και διασκεδαστικό βιβλίο και ταυτόχρονα ένα έξυπνο παιχνίδι εκμάθησης αριθμών και χρωμάτων. Διεθνές bestseller.
A. Cousseau, P-H. Turin, Ο Κάρολος στο σχολείο των δράκων, απόδ.: Θεόφιλος Μπαχτσεβάνης
Οι μικροί δράκοι μαθαίνουν στο σχολείο να πετούν και να βγάζουν απ’ το στόμα τους φωτιά.
Μόνο που ο Κάρολος προτιμά να γράφει ποιήματα…
E.E. Cummings, Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, μτφρ.: Χάρης Βλαβιανός, σχέδια: Paolo Ghezzi
Ένα από τα ωραίοτερα ποιήματα που έχουν γραφτεί για τις μέρες των Χριστουγέννων.
Το υπογράφει ένας από τους σημαντικότερους αμερικανούς ποιητές.
(Εξώφυλλο με πανόδετη ράχη, σε διαφορετικά σχέδια. Το βιβλίο τυπώθηκε σε οικολογικό χαρτί, κατάλληλο για παιδιά.)
Jacob και Wilhelm Grimm, Η Κοκκινοσκουφίτσα, μτφρ.: Μαρία Τοπάλη, σχέδια: Paolo Ghezzi
Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας, όπως το κατέγραψαν οι αδελφοί Γκριμ στις αρχές του 19ου αιώνα,
με νέα, πρωτότυπη εικονογράφηση.
(Εξώφυλλο με πανόδετη ράχη, σε διαφορετικά σχέδια. Το βιβλίο τυπώθηκε σε οικολογικό χαρτί, κατάλληλο για παιδιά.)
Alice Brière-Haquet, Célia Chauffrey, Ο Πέτρος και το φεγγάρι, διασκευή: Θεόφιλος Μπαχτσεβάνης
Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας, όπως το κατέγραψαν οι αδελφοί Γκριμ στις αρχές του 19ου αιώνα

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - ΗΘΙΚΗ:
Πλούταρχος, Οι συμφορές του δανεισμού, μτφρ. και σχόλια: Πολυξένη Παπαπάνου
(περιέχει το αρχαίο κείμενο)
Οι Συμφορές του δανεισμού (Περὶ τοῦ μὴ δεῖν δανείζεσθαι) ανήκουν στα Ἠθικὰ του Πλούταρχου. Η ιδιαίτερη ζέση με την οποία ο, συνήθως ήπιος και χαμηλών τόνων, συγγραφέας τους επιδίδεται στην κατακεραύνωση του φαινομένου του αλόγιστου δανεισμού (από την πλευρά των οφειλετών), καθώς και της απληστίας και της βαναυσότητας των πιστωτών, στρέφοντας εναντίον τους όλο το ρητορικό του οπλοστάσιο, οδήγησε αρχικά τους μελετητές στο να αμφισβητήσουν την πατρότητα του κειμένου και στη συνέχεια στο να το θεωρήσουν νεανική ρητορική άσκηση, εκλαμβάνοντας τη φλόγα του ως juvenilis ardor.
Η νεότερη έρευνα ωστόσο έχει καταδείξει πλέον ότι πρόκειται για έργο της ώριμης περιόδου του Πλούταρχου, και συγκεκριμένα για ομιλία γραμμένη το νωρίτερο το 92 μ.Χ., αν όχι πολύ αργότερα. Πιθανότατα εκφωνήθηκε στην Αθήνα, που, όπως και άλλες ελληνικές πόλεις, μαστιζόταν από τις συνέπειες της υπερχρέωσης σε εγχώριους, αλλά κυρίως ξένους, ως επί το πλείστον Ιταλούς, πιστωτές και στους αντιπροσώπους τους. Ο Πλούταρχος, με μεγάλη ευαισθησία, φωτίζει ένα σοβαρότατο και πολυδιάστατο πρόβλημα της εποχής του. Συγχρόνως κατορθώνει, χάρη στην αμεσότητα, την ψυχολογική οξυδέρκεια, το (ενίοτε μαύρο) χιούμορ και το πάθος του, να μην αφήσει αδιάφορο ούτε τον αναγνώστη των δικών μας ημερών – κάθε άλλο.

ΙΣΤΟΡΙΑ:
Επιμέλεια-Εισαγωγή Αντώνης ΛΙΑΚΟΣ, Το 1922 και οι πρόσφυγες. Μια νέα ματιά,
κείμενα των: Χ. ΕΞΕΡΤΖΟΓΛΟΥ, Δ. ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ, Α. OZIL, Κ. ΚΑΤΣΑΠΗ, Α-Μ. ΤΣΕΤΛΑΚΑ
Τι καινούργιο φέρνει ένα βιβλίο για τη Μικρασιατική Καταστροφή και τους πρόσφυγες; Παρουσιάζει τα διλήμματα των χριστιανών μπρος στην κρίση της Αυτοκρατορίας και στις ανερχόμενες εθνικές ιδεολογίες, την ίδια τη διαδικασία της Kαταστροφής ιδωμένη μέσα από τις μεγάλες πληθυσμιακές συσσωρεύσεις ετερογενών –εθνικά και θρησκευτικά– πληθυσμών στις μεσογειακές ακτές της Ανατολίας μετά την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας και τη διαδικασία συγκρότησης τουρκικού κράτους, την εγκατάσταση των προσφύγων στην Ελλάδα από την πρώτη στιγμή της άφιξής τους, την παράξενη μοίρα των μουσουλμάνων προσφύγων στην Τουρκία, και τέλος τη συγκρότηση της δημόσιας προσφυγικής μνήμης. Συμπυκνώνει τους προβληματισμούς και τα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις έρευνες και την πλούσια βιβλιογραφία των τελευταίων χρόνων στην ελληνική, τουρκική και διεθνή ιστοριογραφία.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:
Φερνάντο Πεσσόα, Υπόθεση Βάργκας, μτφρ.: Μαρία Παπαδήμα
(νέα σειρά: «Κουαρέσμα, αποκρυπτογράφος. Αστυνομικές ιστορίες»)
Ο Φερνάντο Πεσσόα υπήρξε φανατικός αναγνώστης αστυνομικών μυθιστορημάτων, ένθερμος οπαδός του Κόναν Ντόυλ και του Άρτουρ Μόρρισον, αλλά και συγγραφέας ο ίδιος αστυνομικών ιστοριών. Κύριος πρωταγωνιστής ο ιδιόμορφος ντετέκτιβ Αμπίλιο Κουαρέσμα, σκοτεινό ετερώνυμο του Πεσσόα, που σύμφωνα με το δημιουργό του γεννήθηκε το 1865 και πέθανε το 1930, γιατρός που δεν άσκησε ποτέ το επάγγελμα, μανιώδης χρήστης καπνού και αλκοόλ, που διάγει βίο ανώνυμο και μονήρη στην πόλη της Λισσαβόνας. Βαθύς ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής, ο Αμπίλιο Καρέσμα χρησιμοποιεί την επαγωγική λογική του, αντάξια του Αναρχικού τραπεζίτη, για να επιλύσει κάθε είδους εγκλήματα. Η Υπόθεση Βάργκας είναι η πλέον ολοκληρωμένη και μακρόπνοη αστυνομική ιστορία του Φερνάντο Πεσσόα όπου ο Αμπίλιο Καρέσμα θα χρησιμοποιήσει όλη του τη μαεστρία για να διαλευκάνει το μυστήριο ενός θανάτου που εμφανίζεται ως αυτοκτονία.
Φερνάντο Πεσσόα, Η ώρα του Διαβόλου, μτφρ.: Μαρία Παπαδήμα, σχέδια: Paolo Ghezzi
Διήγημα που φέρει την αριστοτεχνική σφραγίδα που χαρακτηρίζει όλα τα κείμενα μικρού μήκους του Φερνάντο Πεσσόα. Αυτή τη φορά, ο πορτογάλος συγγραφέας αποτυπώνει με την απαράμιλλη γραφίδα του την ψυχή του καλλιτέχνη, ερευνά τη γέννησή της, φέρνει στο φως τη συμμαχία του με το Διάβολο, και φωτίζει το ορατό σκότος που είναι η πηγή κάθε δημιουργίας.
Λωτρεαμόν, Μαλντορόρ, μτφρ.: Στρατής Πασχάλης
Ένα από τα πιο συνταρακτικά κείμενα της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, που πυροδότησε ανατρεπτικά ρεύματα όπως ο Υπερρεαλισμός αλλά και συνεχίζει να εμπνέει σημερινούς δημιουργούς, όπως, λόγου χάρη,τον αμερικανό Τζων Άσμπερρυ. Ιδιότυπο ποιητικό μυθιστόρημα, γεμάτο με εικόνες που τροφοδότησαν τη ζωγραφική του Μαξ Ερνστ και του Νταλί, με κεντρικό ήρωα τον απάνθρωπο Μαλντορόρ που παρόλη τη στυγνότητά του κατά βάθος αναζητά μάταια την αληθινή αγάπη και τρυφερότητα. Ο συγγραφέας του, Κόμης ντε Λωτρεαμόν, ψευδώνυμο του Ιζιντόρ Ντυκάς, ένας νέος που χάθηκε νωρίς, με υποτυπώδη βιογραφία, κατόρθωσε στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα να συλλάβει τον σύγχρονο κόσμο και ψυχισμό και να μας κληροδοτήσει ένα έργο αποτρόπαιο αλλά ιδιοφυές. Μεταφρασμένο ελληνικά και στο παρελθόν, παρουσιάζεται φέτος στη «Νεφέλη» από τον Στρατή Πασχάλη, σε μια νέα μετάφραση που βασίζεται στην ακρίβεια και την απόδοση της ρητορικής ψυχρότητας του κειμένου.
Πέτρος Μαρτινίδης, Χωρίς αποζημίωση (αστυνομικό μυθιστόρημα)
Ένας έξοχος αστυνομικός γρίφος που ξεκινά από τα επεισόδια του καλοκαιριού στην πλατεία Συντάγματος, για να βρεί τη λύση του στο Παρίσι. Στο νέο αστυνομικό μυθιστόρημα του Πέτρου Μαρτινίδη, όπως σε πάμπολα αστυνομικά, υπάρχει η «αναζήτηση μιας γυναίκας» και ο γρίφος περί ένα φόνο. Το κάπως πιο ασυνήθιστο είναι ότι, εδώ, συναντιούνται οι ήρωες από δύο διαφορετικές σειρές αστυνομικών μυθιστορημάτων του: ο Δημήτρης Σκούρος, από τους Τέσσερις ακαδημαϊκούς φόνους και ο Αλέξης Ολμέζογλου από την τριλογία Θεατρικοί θάνατοι. Οι διασταυρούμενοι ήρωες και η επικαιρότητα απειλών χρεοκοπίας ή πλατειών με «αγανακτισμένους» αποτελούν το φόντο μιας καλοστημένης μυθοπλασίας και μιας απροσδόκητης ανατροπής –ακρογωνιαίου λίθου της αναγνωστικής απόλαυσης σε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα.
Δημήτρης Τανούδης, Σπασμός (μυθιστόρημα)
ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΣΤΟ 1ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΤΟΥ ΕΚΕΒΙ
Ένας μητριαρχικός και γυναικοκρατούμενος κόσμος, του παρελθόντος ή του μέλλοντος, έρχεται αντιμέτωπος με την πολύχρονη υπογεννητικότητα και με το φάσμα του αφανισμού, αναγκάζοντας έτσι τη θηλυκή ηγεσία στην υλοποίηση ενός απεγνωσμένου γεννητικού πειράματος, όπου συμμετέχουν σαράντα έξι χιλιάδες γόνιμα αγόρια και κορίτσια, οι τελευταίοι επιζώντες αυτού του προαιώνιου ή δυνητικού κόσμου, οι οποίοι φυλακίζονται σ’ ένα τεχνητό αυγό κυκλώπειων διαστάσεων, στο ύστατο αυτό πεδίο μεταξύ νέας δημιουργίας και οριστικής ανυπαρξίας, σε μια κοσμογονική επικράτεια όπου ο σπασμός αναλαμβάνει τα ηνία των ανθρώπων, οδηγώντας απ’ τη ζωή στον θάνατο και απ’ τον θάνατο στη ζωή.
Μιχάλης Μεϊμάρης, Ιστορίες σαν ποιήματα (πεζά κείμενα)
Μ’ ενα διαφορετικό αλλά πάντα προσωπικό ύφος αφήγησης, ο Μιχάλης Μειμάρης επανέρχεται με «ιστορίες σαν ποιήματα» που αφορούν και πάλι δύο εποχές-αθήνα/επιστροφή και παρίσι/αναδρομή-, σε μία τρίτη-έρωτας επιτέλους. «Φωνές βραδυνές, φωνές μυστικές, φωνές αγαπημένες ηχούν από τη μέσα κάμαρη σαν βάζω το κλειδί στην πόρτα».
Βασίλης Αμανατίδης, 7: ποίηση για video games, σειρά «ΤΤΤ» (ποίηση)
Το 7: ποίηση για video games είναι η 6η ποιητική συλλογή του Βασίλη Αμανατίδη. Στο οπισθόφυλλο, ο συγγραφέας σημειώνει πως στο βιβλίο περιέχονται λεκτικές και εικονικές πραγματικότητες, με μισοκρυμμένες οδηγίες και άγνωστο λογισμικό. Αλλιώς: ποιητικά video games, με παρατηρούμενους και παρατηρητές, ήρωες και παίκτες, πειραματόζωα και πειραματιστές, συναρμολογούμενους και συναρμολογητές, δημιουργούς, δημιουργίες, καταστροφές. Ένα υβριδικό βιβλίο-αντικείμενο, αλλά και μία τυπογραφική performance με στοιχεία δραματουργικά, αφηγηματικά, οπτικά και φωνητικά.

ΘΕΑΤΡΟ:
William Shakespeare, Περικλής, Εισαγωγή-Μετάφραση: Διονύσης Καψάλης

ΣΕΙΡΑ «ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ»:
Επιμ. Γιάννης Χριστιανίδης, Η αναγέννηση του Αρχιμήδη. Πώς ένα μεσαιωνικό βιβλίο του 10ου αιώνα ανατρέπει παγιωμένες απόψεις για τα αρχαία ελληνικά μαθηματικά
Όταν τον Οκτώβριο του 1998 γινόταν στη Νέα Υόρκη η δημοπρασία του περίφημου Παλίμψηστου Κώδικα του Αρχιμήδη, ενός βυζαντινού χειρογράφου του 10ου αιώνα το οποίο δυόμισι αιώνες αργότερα μετατράπηκε σε παλίμψηστο, λίγοι ήσαν εκείνοι που προσδοκούσαν πως μια δεύτερη προσπάθεια ανάγνωσής του, σχεδόν 100 χρόνια μετά από το πρώτο εγχείρημα του J. L. Heiberg, θα έφερνε στο φως ευρήματα τέτοια που θα συμπλήρωναν κατά τρόπο ουσιαστικό τα σωζόμενα κείμενα της μεγαλύτερης μαθηματικής ιδιοφυΐας του αρχαίου κόσμου. Σήμερα πλέον έχει αποδειχθεί ότι το εύρος των ερευνών του Αρχιμήδη στα μαθηματικά ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που γνωρίζαμε, βασιζόμενοι στη μνημειώδη έκδοση του Heiberg (1910–1915) και την αντίστοιχη ελληνική έκδοση του Ε. Σ. Σταμάτη (1970–1974). Τα νέα ευρήματα ανακοινώθηκαν κατά την τριετία 2001–2004 σε μια σειρά τριών μελετών που φιλοξενήθηκαν στο περιοδικό Sciamus (εκδίδεται στην Ιαπωνία). Στην παρούσα συλλογή δημοσιεύονται οι μελέτες αυτές, συμπληρωμένες από μία επιπλέον μελέτη για τις μεθόδους τετραγωνισμού του Αρχιμήδη. Σε επίμετρο παρουσιάζεται για πρώτη φορά ολοκληρωμένη η έκδοση και νεοελληνική απόδοση του κειμένου της «Πρότασης 14» της Μεθόδου, συμπληρώνοντας ένα σημαντικό κενό των παλαιότερων εκδόσεων των Απάντων του Αρχιμήδη από τους Heiberg και Σταμάτη.

ΣΕΙΡΑ «ΒΙΒΛΙΑ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ»:
Μιχάλης Γρηγορίου, Μουσική αντίληψη και δημιουργία. Καθολικές σταθερές και πολιτιστικές μεταβλητές
Πώς αντιλαμβάνεται και πώς διαχειρίζεται ο εγκέφαλος τα μουσικά ερεθίσματα; Ποιες είναι οι ομοιότητες κι οι διαφορές ανάμεσα στον τρόπο αντίληψης της μουσικής και στον τρόπο αντίληψης της γλώσσας, αλλά και άλλων συμβολικών συστημάτων που αντλούν τα νοήματά τους μέσα στο χρόνο, όπως η μιμική, ο χορός, οι μεταβολές των εκφράσεων του προσώπου, ο επιτονισμός της ομιλίας; Πώς μπορεί η μουσική, όχι απλώς να σηματοδοτεί και να “εκφράζει” διαφορετικά συναισθήματα, αλλά να κινητοποιεί και ψυχοσωματικές αποκρίσεις που βιώνονται από τον ακροατή ως συγκινήσεις; [...]
Ο Μ. Γρηγορίου επιχειρεί να δώσει αναλυτικές απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα, βασιζόμενος τόσο στην ιστορία της δυτικής μουσικής και την εθνομουσικολογία, όσο και στην άμεση παρατήρηση, υπό το πρίσμα μεθόδων που προέρχονται από πολλούς διαφορετικούς τομείς, όπως την ψυχολογία της αντίληψης, την κοινωνιολογία της γνώσης και του αισθητικού γούστου, τη σημειολογία, την κοινωνιογλωσσολογία, την ανθρωπολογία και την πολιτιστική ψυχολογία. Το βιβλίο μπορεί μεν να έχει ως αντικείμενό του τη μουσική αντίληψη και δημιουργία, προτείνει όμως κι ένα μεθοδολογικό πρότυπο για τη διερεύνηση των τρόπων λειτουργίας της ανθρώπινης συνείδησης.
Φανή Μώραλη - Γιώτα Τηγανούρια, Μέσα απ’ το τραγούδι. Μαθαίνω μουσική γραφή και ανάγνωση, Μέρος Α’
Η σειρά απευθύνεται σε εκπαιδευτικούς και μαθητές ωδείων και σχολείων. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εγχειρίδιο, αλλά και ως βοήθημα, ενισχύοντας με ευχάριστο τρόπο τη διδασκαλία και εμπλουτίζοντας το ρεπερτόριο.
Πρόκειται για μια μέθοδο όπου το μελωδικό και ρυθμικό υλικό εισάγεται σταδιακά μέσα από παιδικά τραγούδια του ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου. Έτσι γεφυρώνεται με πρωτότυπο τρόπο το πέρασμα από το βίωμα στη γνώση, από την πράξη στη θεωρία. Το παιδί τραγουδώντας κατανοεί τον ρυθμό και τα μελωδικά διαστήματα και μαθαίνει εύκολα να γράφει, να διαβάζει (solfège) και να ακούει (dictée). Από πολύ νωρίς εισάγεται ο μουσικός διάλογος, η ρυθμική-οργανική συνοδεία, η δομή (μουσικές φράσεις) και η πολυφωνία.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2012:

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ:
Λουί Αραγκόν, Το μουνί της Ιρέν, μτφρ.: Ιωάννα Αβραμίδου
Το σημαντικότερο ερωτικό κείμενο του Υπερρεαλισμού. Αποτελούσε μέρος ενός μνημειώδους έργου με τίτλο Η υπεράσπιση του απείρου (από το οποίο διασώζονται μόνο αποσπάσματα). Ο Αραγκόν δεν ομολόγησε ποτέ δημοσίως ότι ήταν ο συγγραφέας του βιβλίου, το ομολόγησε
όμως σε στενούς του φίλους.
Το κείμενο εκδόθηκε ανώνυμα από τον René Bonel το 1928 και συνοδευόταν από ερωτικά σχέδια του André Masson. Όταν το 1968 η Régine Deforges αποφάσισε να το επανεκδώσει με τον συντομευμένο τίτλο Ιρέν, το βιβλίο κατασχέθηκε με το πρόσχημα ότι απαγορευόταν να δημοσιευτεί ένα βιβλίο χωρίς το όνομα του συγγραφέα. Το βιβλίο ξαναβγήκε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων με το ψευδώνυμο Albert de Routisie.

ΣΕΙΡΑ «Ο ΝΕΩΤΕΡΟΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ»:
Francis Haskell, Η ιστορία και οι εικόνες της. Η τέχνη ως ερμηνεία του δυτικού πολιτισμού, μτφρ. Αλίκη Τσότσορου - Δημήτρης Κοσμίδης, επιμ. Δημήτρης Κοσμίδης, σειρά «Ο νεώτερος ευρωπαϊκός πολιτισμός» (διεύθ. Παναγιώτης Κονδύλης)
Kατά τη διάρκεια των τελευταίων τεσσάρων αιώνων, οι ιστορικοί στρέφονται όλο και περισσότερο στις εικόνες προ- κειμένου να κατανοήσουν και να ερμηνεύσουν το παρελθόν. Σε αυτό το κλασικό πλέον βιβλίο, ο μεγάλος ιστορικός της τέχνης Francis Haskell διερευνά τις διαφορετικές χρήσεις αυτών των εικόνων στην πορεία του νεότερου ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ξεκινώντας από τους αρχαιοδίφες του 16ου και 17ου αιώνα και την ενασχόλησή τους με τις μαρτυρίες που προσφέρουν η νομισματολογία, η γλυπτική και η ανακάλυψη της ζωγραφικής των κατακομβών στη Ρώμη, ο συγγραφέας περιγράφει την αξιοποίηση από τους ιστορικούς του 18ου αιώνα των οπτικών μαρτυριών του παρελθόντος που ανοίγει τον δρόμο σε έναν νέο κλάδο γνώσης, αυτόν της ιστορίας του πολιτισμού. Στη συνέχεια αποτιμά τις νεώτερες συμβολές οι οποίες συνδέουν τις εικαστικές τέχνες με τις νοοτροπίες της εκάστοτε εποχής και διαβλέπουν στην εξέλιξή τους το προανάκρουσμα γενικότερων πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών ανατροπών. Ο Haskell ολοκληρώνει την έρευνά του με την ανάλυση του έργου μεγάλων ιστορικών του πολιτισμού του 19ου και του 20ού αιώνα, όπως ο Burckhardt και ο Huizinga, οι οποίοι ενσωματώνουν τις εικαστικές τέχνες στην ερμηνεία του παρελθόντος και τις αναδεικνύουν σε πηγές εφάμιλλες με τις γραπτές μαρτυρίες.
Το βιβλίο είναι πλούσια εικονογραφημένο και ολοκληρώνει την εκδοτική σειρά της ΝΕΦΕΛΗΣ «Ο νεώτερος ευρωπαϊκός πολιτισμός».

Για περισσότερες πληροφορίες, δελτία Τύπου, εξώφυλλα και αποσπάσματα των βιβλίων,
μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας στο:
PR@nefeli-books.com