Η Περίπολος Ζ΄ συνιστά ένα νεωτερικό αντιπολεµικό αφήγηµα, το οποίο δεν έχει απασχολήσει την κριτική, ενώ συνήθως απουσιάζει από µελέτες στις οποίες θα έπρεπε να συνεξετάζεται µαζί µε τη λοιπή αντιπολεµική λογοτεχνία του µεσοπολέµου (Μυριβήλη, Βενέζη, Μπεράτη, ∆ούκα). Το αφήγηµα αυτό απασχόλησε τον Σκαρίµπα επί µισό αιώνα, από το 1932, όταν πρωτοδηµοσιεύτηκαν τα 2 πρώτα κεφάλαιά του στη συλλογή διηγηµάτων Το θείο τραγί έως το 1977, οπότε επανεκδόθηκε αυτοτελώς, ύστερα από τη σποραδική ύφανσή του µέσα στο υλικό του µυθιστορήµατος Φυγή προς τα εµπρός, που πήρε και το Α΄ βραβείο µυθιστορήµατος (1976).

Η γενετική έκδοση της Περιπόλου Ζ΄, στην οποία προβαίνει η Νεφέλη, µε την επιµέλεια της Κατερίνας Κωστίου, αποτελεί µια απόπειρα να παρουσιαστεί το κείµενο κατά τη διαδικασία γένεσής του και, συνάµα, µια βασική συγγραφική ιδιοτυπία, που συνδέει τον ιδιόρρυθµο Χαλκιδαίο µε αρκετούς σηµαντικούς πεζογράφους της Γενιάς του: η διαρκής επεξεργασία και δηµοσίευση του ίδιου κειµένου. Παράλληλα, στην έκδοση αυτή αξιοποιείται αδηµοσίευτο υλικό, σχετικό µε τη συγγραφική πορεία του συγκεκριµένου έργου, από το Αρχείο του συγγραφέα, µε στόχο να φωτιστεί η µέθοδος µε την οποία εργαζόταν και ο τρόπος µε τον οποίο διαµορφώθηκε το ανεπανάληπτο ύφος του. Ο µελετητής µπορεί να διερευνήσει την εξέλιξη του σκαριµπικού ύφους, παρακολουθώντας τον τρόπο µε τον οποίο διαµορφώνεται το αφήγηµα αυτό, από δηµοσίευση σε δηµοσίευση. Η έκδοση συνοδεύεται από παράρτηµα φωτογραφιών, καθώς και αδηµοσίευτων σχεδίων του ίδιου του συγγραφέα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το ηµερολόγιο ενός απατεώνα έχει πίσω του µεγάλη ιστορία διασκευών, κυρίως προσαρµογών στα πολιτικά δεδοµένα της εκάστοτε εποχής. Περίφηµες ανάµεσά τους είναι οι διασκευές του Νταντσένκο (1910), µε πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Στανισλάβσκι, όπου όλοι οι αντιήρωες του έργου δεν είναι παρά οι ετοιµόρροπες κολώνες που στηρίζουν το διεφθαρµένο παλιό καθεστώς, και του Σεργκέι Αϊζενστάιν, ο οποίος το 1923 ανέβασε µια µνηµειώδη παράσταση για τα εκατό χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα. Το κείµενο ακολουθούσε σε γενικές γραµµές το κείµενο του Οστρόφσκι, µε πολλές προσθήκες στο πνεύµα της πολιτικής σάτιρας της εποχής, αλλά και πολλά σκηνικά ευρήµατα παρµένα από το τσίρκο, µε κλόουν και ακροβάτες να ισορροπούν σε σχοινιά πάνω απ’ το κοινό και να κατεβαίνουν από ψηλά µε αλεξίπτωτα. Η διασκευή αυτή είχε και µια παγκόσµια πρώτη: τη χρήση του κινηµατογράφου σε µια θεατρική παράσταση.

Κατά παράδοξο τρόπο, το έργο του Οστρόφσκι επικοινωνεί άριστα και άµεσα µε την εποχή µας, χωρίς στην ουσία να χρειάζεται δραστικές αλλαγές του τύπου που προαναφέραµε. Όλοι σήµερα γνωρίζουµε την ανατοµία της διαφθοράς, τους µηχανισµούς της κοινωνικής και πολιτικής αναρρίχησης, την ψυχολογία των «χρυσών παιδιών». Αρκεί να διαβάζουµε εφηµερίδες. Γι’ αυτό και οι προσαρµογές που έγιναν ήταν αυτές που κρίθηκαν απαραίτητες, όχι για ιδεολογικούς ή διδακτικούς λόγους, αλλά για να εξυπηρετήσουν µια σύγχρονη παράσταση µε νεύρο, γρήγορο ρυθµό και εναλλαγές, και µε ένα επιτελείο εξαίρετων και πεπειραµένων ηθοποιών, που είναι σε θέση να δώσουν την ψυχολογική διάσταση του ρόλου τους.

Λεωνίδας Καρατζάς

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

[ΝΕΟ] ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Πρώτες σελίδες

Η Σωφρονιστική αποικία του Κάφκα (γράφτηκε το 1919) θα έλεγε κανείς ότι καταδεικνύει φαινόµενα που στιγµάτισαν την ιστορική µνήµη του 20ού αιώνα, όπως τα γκουλάγκ, Άουσβιτς, Γκουαντάναµο, λευκά κελιά, ξερονήσια κτλ., πολύ πριν αυτά παρουσιαστούν. Κατά µία έννοια, λοιπόν, η πολιτική σηµασιοδότηση του έργου ως καταγγελία του φαινοµένου «ολοκληρωτισµός» γίνεται από την πρώτη στιγµή σαφής. Χωρίς να αγνοούµε τη σηµαντικότητα αυτής της πολιτικής προσέγγισης, έχει ενδιαφέρον να διερωτηθούµε τι άλλο υπάρχει πιο πέρα, µετά-το-πολιτικό, φέροντας τον απόηχο ή τη Μνήµη του. Για µας, η έρευνα επικεντρώνεται στο ζήτηµα του εγκλεισµού του σύγχρονου ανθρώπου στην ίδια του την ύπαρξη, στα γρανάζια του κοινωνικού του σώµατος.

Σάββας Στρούµπος [απόσπασµα από το κείµενο «Στα χνάρια της Σωφρονιστικής αποικίας»]

Η δραµατοποιηµένη µορφή του διηγήµατος του Φραντς Κάφκα, Στη σωφρονιστική αποικία, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη θεατρική οµάδα Σηµείο Μηδέν στον Χώρο Ιστορικής Μνήµης (Κοραή 4) στις 5 Φεβρουαρίου 2009.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

[ΝΕΟ] ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Πρώτες σελίδες , «Στα χνάρια της Σωφρονιστικής αποικίας»

Αφιερωµένο στη µνήµη του Michael Frede (1940-2007) κυκλοφόρησε το δέκατο έβδοµο τεύχος του εξαµηνιαίου περιοδικού Νεύσις, των εκδόσεων Νεφέλη. Ο Frede υπήρξε ένας από τους σηµαντικότερους µελετητές της αρχαίας φιλοσοφίας της σύγχρονης περιόδου, διετέλεσε καθηγητής στα πανεπιστήµια του Πρίνστον, του Μπέρκλεϋ και της Οξφόρδης, ενώ τα τελευταία χρόνια δίδασκε στα µεταπτυχιακά σεµινάρια του Τµήµατος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήµης (ΜΙΘΕ) του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Το ίδιο Τµήµα τον αναγόρευσε επίτιµο διδάκτορα το 2005 και στο παρόν τεύχος της Νεύσης δηµοσιεύονται η οµιλία του Frede στην τελετή αναγόρευσης (µε θέµα την έννοια του προσώπου στον Επίκτητο) και ο έπαινος που ανέγνωσε στην τελετή ο καθηγητής Παύλος Καλλιγάς.

Στο τεύχος συνεργάζονται πολλοί συνεργάτες, µαθητές και συνάδελφοι του Frede. Έτσι, ο Richard McKirahan γράφει για τις προσεγγίσεις στην αξιωµατική µέθοδο όπως εκφράζονται αφ’ ενός στα Στοιχεία του Ευκλείδη και αφ’ ετέρου στα Αναλυτικά Ύστερα του Αριστοτέλη. Η Βούλα Τσούνα µελετά τη µεταφυσική και αυτογνωσία στον Φαίδρο του Πλάτωνος. Η Μυρτώ ∆ραγώνα-Μονάχου γράφει για τις σχέσεις φιλοσοφίας και ιατρικής στην αρχαιότητα και τις σύγχρονες εξελίξεις αυτών των σχέσεων στο πλαίσιο των συζητήσεων για τη βιοηθική. Ο Γιώργος Καραµανώλης στο δικό του κείµενο επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτηµα γιατί ο Πλάτωνας χρησιµοποιεί στα έργα του µύθους. Άλλα άρθρα, στο πλαίσιο του αφιερώµατος στον Frede, υπογράφουν οι Βασίλης Καρασµάνης, Πάνος ∆ήµας, Στέλιος Βιρβιδάκης και Χλόη Μπάλλα.

Το τεύχος ολοκληρώνεται µε δύο άρθρα για την ιστορία και τη φιλοσοφία των µαθηµατικών. Στο πρώτο ο Γιάννης Χριστιανίδης επιχειρεί µια ανάγνωση του έργου του Αλεξανδρινού µαθηµατικού ∆ιοφάντου µε οδηγό τις έννοιες και τις µεθόδους της αρχαίας ρητορικής, και στο άλλο ο Απόστολος ∆έµης εξετάζει το επιχείρηµα που αναπτύσσει ο Πρόκλος στην 6η πρόταση της Θεολογικής Στοιχειώσεως.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΙΣΤΟΧΩΡΟΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ

Το µυθιστόρηµα Κάθρην: Μια Ιστορία του Άγγλου πεζογράφου William Makepeace Thackeray [1811-1863], γνωστού για την αλύπητη σατιρική πένα του, που γέννησε το περίφηµο Πανηγύρι της Ματαιοδοξίας, είναι το πρώτο εκτενές έργο του και δηµοσιεύθηκε σε συνέχειες (1839-1840) στο διάσηµο βικτωριανό περιοδικό Fraser’s Magazine. Ο Thackeray, παίρνοντας την πραγµατική ιστορία µιας ταπεινής καταγωγής νεαρής, η οποία σκότωσε µε φρικτό τρόπο τον σύζυγό της, ασκεί κριτική στη µόδα εκείνης της εποχής που εγκωµίαζε κάθε είδους δολοφόνο, παράνοµο, ληστή. Ο Charles Dickens βρίσκεται στο κέντρο αυτής της κριτικής, βέβαια. Ωστόσο, παρά τον δεδηλωµένο σκοπό του: να παρουσιάσει τους «κακούς» σαν «κακούς», ο µεγάλος στυλίστας καταφέρνει να µας κάνει να διαβάσουµε µια πραγµατική ιστορία εγκλήµατος γεµάτη ένταση, ειρωνεία και σκληρότητα.

Η µετάφραση ακολουθεί το πλήρες κείµενο της πρώτης δηµοσίευσης, όπως βρίσκεται στην έκδοση Catherine: A Story, A Shabby Genteel Story, The Second Funeral of Napoleon, Miscellanies, 1840-1. By William Makepeace Thackeray. Edited, with an Introduction, by George Saintsbury. With 24 Illustrations. Oxford University Press. London, New York and Toronto.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΕΙΡΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ: ΣΚΙΕΣ ΣΤΟ ΦΩΣ, Η ΠΡΩΤΗ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

[ΝΕΟ] ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Περιεχόμενα, Εκδοτικό σημείωμα, «Ανακοίνωση», «Πρώτο Κεφάλαιο», Επίλογος του μεταφραστή

Ο B΄ Παγκόσµιος Πόλεµος είναι το αποφασιστικότερο γεγονός του 20ού αιώνα, καθώς η βαριά σκιά του «αγκάλιασε» όλο τον πλανήτη και είχε συνέπειες από την προσωπική και οικογενειακή τύχη του καθενός, έως την εξόντωση ή µετατόπιση ολόκληρων πληθυσµών και το σχηµατισµό ή τη διάλυση χωρών. Η µνήµη του Πολέµου συνεχίζει να είναι επώδυνη και να προκαλεί παθιασµένες συζητήσεις. Όταν σίγησαν τα όπλα, ακολούθησαν οι πόλεµοι της Ιστορίας που δεν λένε ακόµα να λήξουν, στο βαθµό που το τέλος του Πολέµου ήταν η καταστατική πολιτική και ιδεολογική στιγµή της εποχής που ακολούθησε.

Κάθε µείζων ιδεολογική αλλαγή, ιδιαίτερα µετά την καθοριστική τοµή του 1989, προϋποθέτει και αλλαγές στον τρόπο που θυµόµαστε, εξιστορούµε και ερµηνεύουµε τον Πόλεµο συνολικά, ή τα επί µέρους στοιχεία του. Ο Χάγκεν Φλάισερ, µετά το µνηµειώδες έργο του για την Ελλάδα στον B΄ Παγκόσµιο Πόλεµο, αφηγείται εδώ, µέσα από µια εξαντλητική έρευνα, τους πολέµους της µνήµης που εκτυλίχθηκαν στη ∆ηµόσια Ιστορία, καλύπτοντας ουσιαστικά όλες τις εµπλεκόµενες χώρες, από την Ευρώπη έως την Άπω Ανατολή και την Αµερική.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ

Ο Χάγκεν Φλάισερ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1944. Αποφοίτησε από τα Τµήµατα Ιστορίας και Επικοινωνιολογίας/ΜΜΕ του Ελεύθερου Πανεπιστηµίου του Βερολίνου. Από το 1977 ζει στην Ελλάδα – από το 1985 ως Έλληνας πολίτης.
Καθηγητής νεότερης Ιστορίας στο Πανεπιστήµιο Αθηνών, έχει ειδικευτεί σε θέµατα ελληνικής ιστορίας του 20ού αιώνα. Έχει συγγράψει περίπου 100 µελέτες, ιδίως για την περίοδο του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου, καθώς και για τη µεταπολεµική «κληρονοµιά» του: ανάµεσά τους το θεωρούµενο ως έργο αναφοράς Στέµµα και Σβάστικα. Η Ελλάδα της Κατοχής και της Αντίστασης, 1941-1944. 2 τόµοι, Αθήνα, Παπαζήσης, 1989/1995. Αρθρογραφεί επίσης σε ελληνικά και ξένα έντυπα, ενώ τα χρόνια της Χούντας δηµοσίευε µε ψευδώνυµο.
Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνή ερευνητικά προγράµµατα και διεθνείς εξεταστικές και γνωµοδοτικές επιτροπές: για το παρελθόν του Προέδρου της Αυστρίας, Κουρτ Βάλντχαϊµ, για τα εγκλήµατα της Βέρµαχτ, για το θέµα των πολεµικών αποζηµιώσεων, κ.ά.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

[ΝΕΟ] ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Περιεχόμενα, Εισαγωγή

Ο Πάουλ Τσέλαν, γερµανόγλωσσος Εβραίος, υπήρξε αναµφισβήτητα ένας από τους σηµαντικότερους µεταπολεµικούς ποιητές της Ευρώπης. Στην παρούσα βιογραφία, η οποία είναι γραµµένη µε άρτια γνώση του πρωτογενούς υλικού αλλά και ύστερα από ενδελεχή έρευνα των πάσης φύσεως πηγών, ο Τζων Φέλστινερ επιχειρεί, µέσα από την ανασύνθεση του πολυκύµαντου βίου του Τσέλαν –στον οποίο κεντρική θέση κατέχει η δραµατική εµπειρία του Ολοκαυτώµατος–, να φωτίσει πρωτίστως το έργο.

Οργανώνοντας το βιβλίο σε αυστηρά χρονολογική βάση, παρακολουθεί την πορεία γένεσης και διαµόρφωσης του ποιητικού αλλά και του πεζογραφικού και του µεταφραστικού έργου του Τσέλαν, αναδεικνύοντας συγχρόνως τη βαθιά σχέση του µε τη Βίβλο και την εβραϊκή µυστικιστική παράδοση, στοιχεία που είναι απαραίτητα για τη διερεύνηση της «εβραϊκότητας» του ποιητή. Αναλυτική αναφορά γίνεται, επίσης, στον διάλογό του µε τη ροµαντική και τη µεταροµαντική γερµανόγλωσση λογοτεχνία, τη σύγχρονη γερµανική φιλοσοφία, καθώς και µε τις νεωτερικές και πρωτοποριακές τάσεις της ποίησης του 20ού αιώνα.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου παρακολουθούµε, τέλος, την εναγώνια προσπάθεια του ποιητή για την κατάκτηση του εκφραστικού του οργάνου: τη δηµιουργία µιας γλώσσας άκρως αφαιρετικής και συνάµα υποβλητικής, µιας γλώσσας που βρίθει από τολµηρές, υπερρεαλιστικής φύσεως εικόνες, η οποία είναι συγχρόνως ερµητική και απολύτως διαυγής.

Το παρόν βιβλίο, πολυαναµενόµενο και δικαίως, είναι η καλύτερη υπάρχουσα προσέγγιση του έργου του Τσέλαν.
George Steiner, Times Literary Supplement

Ο Φέλστινερ είναι σαφής, ευφυής και άριστος γνώστης του θέµατος... Σίγουρα θα παραµείνει ως το κατεξοχήν έργο αναφοράς για τον Τσέλαν.
Daniel Johnson, Times (London)

To βιβλίο ήταν υποψήφιο για το βραβείο National Book Critics Circle Award. Επελέγη ως το καλύτερο βιβλίο του έτους 1995 από τα εξής έντυπα: Choice Μagazine, Village Voice, Times Literary Supplement και από το Philadelphia Inquirer.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

[ΝΕΟ] ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Περιεχόμενα, Εισαγωγή

Στο βιβλίο έχουν συγκεντρωθεί δηµοσιευµένα και ανέκδοτα κείµενα πεζογραφικής φόρµας του συγγραφέα, ο οποίος παράλληλα γράφει ποίηση και “ζωγραφίζει” οπτικά ποιήµατα. Ο τόµος καλύπτει την περίοδο 1972-2006.

Από χρόνια η κριτική έχει επισηµάνει ότι ο Μ.Μ. υιοθετώντας µια εικονοκλαστική γραφή δεν ακολουθεί τις συµβατικές µορφές αφήγησης, επειδή προφανώς θεωρεί ότι αυτές δεν µπορούν να αποδώσουν τη σύγχρονη πολυδιάστατη πραγµατικότητα. Μια “στάση” που τον συνδέει βέβαια µε το µοντερνιστικό κίνηµα του 20ού αιώνα και µε όσους δείχνουν να πιστεύουν ότι οι βασικές του αρχές ισχύουν και σήµερα, δηλ. την εποχή του “µεταµοντερνισµού”, όπως έχει χαρακτηρισθεί αυτή από καιρό.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το νέο τεύχος του περιοδικού Historein εστιάζει στη µελέτη των συναισθηµάτων –στη διερεύνηση, δηλαδή, ζητηµάτων που αφορούν τη χρήση τους και την παραγωγή τους– στην ιστορικότητά τους, στο ρόλο τους στη διαµόρφωση ατοµικών και συλλογικών υποκειµενικοτήτων, στην παραγωγή νέων παγκόσµιων ιεραρχιών. Ακολουθώντας την ευρύτερη στροφή των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστηµών στο πεδίο των συναισθηµάτων, το τεύχος επιχειρεί να συµβάλλει στην κατανόηση της ανάδυσης, της κυκλοφορίας, της επιτέλεσης και της χρήσης των συναισθηµάτων σε διαφορετικά ιστορικά και κοινωνικά συµφραζόµενα. Τα άρθρα του τόµου αποτυπώνουν την αυξανόµενη σηµασία των συναισθηµάτων στις διεπιστηµονικές µελέτες και λόγους και επιχειρούν να διερευνήσουν τη σηµασία και την κινητοποίηση των συναισθηµάτων σε τοπικούς και παγκόσµιους πολιτικούς σχηµατισµούς, σε εθνικά και αποικιακά αφηγήµατα, σε θρησκευτικούς και φιλανθρωπικούς λόγους, στο πλαίσιο του πολέµου, της µετα- και νεο-αποικιακής τάξης, της µετανάστευσης και των νέων µορφών παγκόσµιας κυριαρχίας.

This new issue of the journal Historein explores the increasing significance of emotion and affect in multiple interdisciplinary and transdisciplinary discourses, and the political, social and cultural underpinnings of this recent shift in critical theory and cultural criticism. The essays examine what thinking about the sociality of emotions and affectivity means in terms of multiple temporalities and historical changes in local and global power configurations, colonial and postcolonial processes, capitalist political economies, national and post-national discourses, religious and philanthropic narratives, and recent biopolitical rearrangements. How can we study individual and collective emotional forces and encounters in various contexts of war, decolonization, migration and global injustice? What sites of memory, history, politics and theory are generated by such engagement with multiple configurations and re-configurations of emotion? Taken together, the essays bespeak a productive tension between the notions of “emotion,” “affect” and “social passion”; this conceptual suspension marks the epistemologies motivated by the historical and anthropological engagement with the current “affective turn.”

Themes of the essays include: strategies of writing the self in the normative contexts of emotional regulation marking the period of religious wars in France; contemporary discourses of philanthropy and the politics of emotion in postcolonial European contexts; the politics of fear in contemporary American society and the explosion of sentimentalism in public discourses; strategies of naming the other in their constitutive relation with narratives of hate in contexts of identification and subjection; mourning as constitutive to historical consciousness; the power workings of emotions in 17th century Aegean communities; the role of emotions in the emergence of new subjectivities in 18th century England; the emotional underpinnings of the construction of the Italian nation as a system of kinship; the theoretical possibilities for cultural history opened up from the study of emotions.

Overall, this compilation brings forth the ways in which the theoretical engagement with emotions in the mid-1990s, what has been identified as an “affective turn” in the humanities and social sciences, draws on some of the most innovative epistemological trends of the two last decades of the twentieth century, including psychoanalytically informed theories of subjectivity and subjection, theories of the body and embodiment, poststructuralist feminist theory, postcolonial criticism, queer theorization of melancholy and trauma.

Άρθρα online, πληροφορίες/δράσεις, σηµεία πώλησης στο:
www.nnet.gr/historein.htm

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Γκιγιώµ Απολλιναίρ, Πωλ Βερλαίν, κόµης ντε Λωτρεαµόν, Στεφάν Μαλλαρµέ, Αλοΰσιους Μπερτράν, Σαρλ Μπωντλαίρ, Ζεράρ ντε Νερβάλ και Μαρσέλ Προυστ: οκτώ Γάλλοι θεράποντες και δηµιουργοί µαζί της τέχνης του λόγου, του ποιητικού αλλά και του πεζού, κινούνται στις σκιές του µυστικού, του φανταστικού, του τροµακτικού, του συµβολικού, του σουρεαλιστικού και φέρνουν στο φως εικόνες, αισθήσεις, στοχασµούς, ακούσµατα και αγγίγµατα µέσα από τα πεζά ποιήµατά τους ή την ποιητική πρόζα τους.

Το βιβλίο είναι ο καρπός ενός συνδυασµού ατοµικής και συλλογικής προσπάθειας που κατέβαλαν οι σπουδάστριες του δεύτερου έτους στα Εργαστήρια Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών. Η καθεµία καταπιάστηκε να µεταφράσει, µε έµπνευση αλλά και µε δέος πολλές φορές, κείµενα ενός από τους οκτώ πιο πάνω συγγραφείς και αντάλλαξε τη µατιά και την άποψή της µε τις µατιές και τις απόψεις των συναδέλφων της. Το αποτέλεσµα είναι ένας µικρός τόµος µε σκιές που δεν χάνονται ποτέ, αλλά που, τουναντίον, φωτίζονται αέναα και φωτίζουν.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«… Σαν και να ’πεσε µπόµπα στην προκυµαία και σιώπασε τα πάντα. Όλοι οι στοιβαγµένοι έπαψαν και τις ανάσες των ακόµα για ν’ ακούσουν ό,τι ’ρχούντανε απ’ τα τζιέρια τσι Σµύρνης. Μια γιοµάτη παραλιακή, µα θα ’ντουσταν και τρακόσες χιλιάδες αθρώποι κειδανά, σα να βάρεσε σιωπητήριο, µείνανε µε µιας άφωνοι πλάι στη θάλασσα, ν’ ακούνε τις κραυγές εκείνων που δεν είχανε προλάβει ν’ αφήκουν τα σπιτικά των, για είχανε τρυπώσει σε τίποτα εκκλησιές κι αποθήκες και τώρα καιούντουσταν ζωντανοί. Κι ηρχούντουσταν από µέσα κι οι θόρυβοι απ’ τις σκεπές των χτισµάτων πο ’πεφταν η µια µετά την άλληνε, κι ηρχούντουνε και το τσιτσίρισµα των ξύλων απ’ τις δοκούς π’ εγενούντουσταν στάχτη κι ηρχούντουνε κι η τσίκνα απ’ τσι καµένοι τσ’ αθρώποι…»

Οι δραµατικές σκηνές της σφαγής και του κυνηγητού των προσφύγων του ’22 αναβιώνουν µέσα από την περιπέτεια της αστικής σµυρναίικης οικογένειας Αντωνιάδη. Παράλληλα µε την ταπεινωτική ήττα του ελληνικού στρατού στο µέτωπο της Μικρασίας και λίγες µόνο µέρες πριν την ολέθρια εµφάνιση Τσετών και Τούρκων στρατιωτών στην πρωτεύουσα της Ιωνίας, ο πληθυσµός της Σµύρνης εξακολουθεί να πιστεύει στο θαύµα, που δεν ήρθε ποτέ. Εκατοµµύρια πρόσφυγες εγκαταλείπουν τα πατρογονικά τους και αναζητούν προστασία στη µάνα-Ελλάδα. Κι εδώ, τους περιµένει ένα νέο κυνηγητό…

Η ιστορία των Αντωνιάδηδων θα µπορούσε να είναι η ιστορία κάθε ρωµαίικης οικογένειας, που πλήρωσε µε αίµα την εθνική µαταιοδοξία, τα συµµαχικά παιχνίδια και εντέλει, την αχρηστία ενός παγκόσµιου συστήµατος, που «αφεντεύει», διαχρονικά, χωρίς συστολές και φραγµούς. Οι απλοί άνθρωποι δεν είναι µονάδες. Είναι αγέλες, που εξυπηρετούν ατοµικές βλέψεις και ατοµικά συµφέροντα κι ως τέτοιες, επιστρατεύονται, διώκονται και πληρώνουν. Έτσι ακριβώς, όπως έγινε µε τους Αρµένηδες, τους Μικρασιάτες, τους Παλαιστίνιους, τους Ιρακινούς…

Τόνια Α. Μανιατέα
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, πριν από 41 χρόνια. Σπούδασε ∆ηµοσιογραφία και Θέατρο. Παραµένει πιστή υπηρέτις του πρώτου και φανατική λάτρις του δεύτερου.
Μαθήτευσε σε οικονοµικές και πολιτικές εφηµερίδες. Εργάστηκε επί σειρά ετών στις εφηµερίδες Ελεύθερος Τύπος και Έθνος, συνεργάστηκε µε την Πρώτη, την Ελευθεροτυπία, την Απογευµατινή και το Ποντίκι.
Αµετανόητη υπέρµαχος της έντυπης δηµοσιογραφίας, αξιολογεί ως «χρήσιµη εµπειρία» την περιοδική ενασχόλησή της µε την τηλεόραση. Σήµερα, εργάζεται ως ελεύθερη-πολιτική ρεπόρτερ στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και ως διορθώτρια κειµένων σε εφηµερίδες.
Στα 20 της, συνέγραψε την ποιητική συλλογή Κρίσης Ώρα και στα 26 της, εξέδωσε τη φιλοσοφική πραγµατεία Ευτυχώς, πέθανα. Το ΣΜΥΡΝΗ 1922, «... κι αρχίνισεν η σφαή κι ηπήρεν το φευγιό...», είναι το πρώτο της ιστορικό µυθιστόρηµα.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με φόντο την πόλη της Θεσσαλονίκης και µε το Βαρδάρη, σταθερό µουσικό µοτίβο, να τρυπώνει σε σκέψεις και συναισθήµατα, τέσσερις γυναίκες ξετυλίγουν τις ιστορίες τους. Σε πρώτο πρόσωπο και χρόνο ενεστώτα, µ’ ένα γρήγορο κι αγωνιώδη ρυθµό µιλούν για τον εαυτό τους και τη ζωή τους, χωρίς να κρατούν κρυµµένα µυστικά. Αποκαλύπτονται γιατί έχουν φτάσει σε όρια που δε χωρούν περιστροφές, γιατί η πραγµατικότητα έχει κάνει τα προσχήµατα να καταρρεύσουν.

Ο ∆ούρειος άνεµος είναι ένα βιβλίο για την ανθρώπινη ψυχή, για τις εσωτερικές συγκρούσεις, τον έρωτα, τις διαψεύσεις, τους συµβιβασµούς, το ασυνείδητο. Είναι ένα βιβλίο για την καθηµερινή ζωή συνηθισµένων ανθρώπων που προσπαθούν να δουν τον εαυτό τους και τους άλλους µε µάτια που «δεν έχουν συνηθίσει σε πραγµατικές ορατότητες». Μπερδεµένοι ανάµεσα σε αυτό που νοµίζουν ότι βλέπουν και σε αυτό που συµβαίνει πραγµατικά, αιχµάλωτοι στις αυταπάτες τους, άλλοι κατορθώνουν να βρουν τελικά ένα δρόµο κι άλλοι συντρίβονται σ’ ένα τέρµα που µοιάζει προκαθορισµένο.

Η συγγραφέας, Αλεξάνδρα Μητσιάλη, γράφει αυτές τις τέσσερις ιστορίες προσεκτικά, διεισδύοντας στον ανθρώπινο ψυχισµό. Οι εξοµολογήσεις, όµως, των γυναικείων προσώπων της δεν είναι οµφαλοσκοπήσεις χωρίς αφετηρία και προορισµό αλλά ο καµβάς µιας πραγµατικής ζωής µε τις αιτιακές σχέσεις της, τα ρήγµατα και τα παραληρήµατά της. Με λόγο κοφτό και αιχµηρό, ο οποίος έχει µια ιδιαίτερη µουσικότητα, αποδίδει τις κορυφώσεις της ψυχικής έντασης, τις αναδιπλώσεις των σκέψεων και των συναισθηµάτων και τις σκιές που αφήνουν οι οδυνηρές συνειδητοποιήσεις και τα αδιέξοδα στον εσωτερικό κόσµο των ανθρώπων.

Αξιοσηµείωτο στο ∆ούρειο άνεµο είναι ότι οι πρωταγωνίστριες συναντιούνται αλλά δε γνωρίζονται ποτέ, παραµένοντας µέχρι το τέλος νοητικά κατασκευάσµατα η µια της άλλης, εξιδανικευµένες προβολές «µιας ελλειµµατικής ζωής που προσφέρεται για παρατήρηση». Παράλληλες ζωές, τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ίδιες µεταξύ τους. Όπως άλλωστε οι ζωές όλων των ανθρώπων.

Η Αλεξάνδρα Μητσιάλη γεννήθηκε το 1967 και µεγάλωσε στην Κέρκυρα. Αργότερα σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή της Θεσσαλονίκης κι από τότε ζει και εργάζεται στην πόλη αυτή. Γράφει βιβλία για µεγάλους και παιδιά. Μέχρι στιγµής έχουν εκδοθεί τα βιβλία της: Θα σε µάθω να πετάς, νουβέλα, εκδ. Όµβρος 1998, Οδός Αθώων, θάλαµος 17, µυθιστόρηµα, εκδ. Πατάκη 2002 και τα παιδικά Το καλοκαίρι κοιµάται στο πατάρι µας, εκδ. Κάστωρ 2004, Αστερόσπιτο, εκδ. Πατάκη 2008.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η φωτιά µε τα θλιµµένα µάτια που ακούει σιωπηλή τον συγγραφέα, ο γιος του ζαχαροπλάστη που θα άλλαζε τον κόσµο µε ζωγραφιές, τα ποιήµατα και η θέα απ’ την εξέδρα της µικρής πόλης. Εκείνος που έχει ξεχάσει εντελώς τα ουσιώδη αλλά θυµάται καθαρά τις λεπτοµέρειες, οι επευφηµίες και τα χειροκροτήµατα, πράγµατα κοινά που ξάφνου γίνονται σπουδαία και σηµαντικά. Ο άντρας που ήταν κάποτε βαρύς κι ασήκωτος και το αδέσποτο θηλυκό σκυλί που υιοθέτησε έναν γάτο.

Κι ακόµη, τα υψίπεδα της νοηµοσύνης και η ανταµοιβή της, τα πολιτιστικά σωµατεία που έγιναν γραφείο ταξιδιών και κοµµωτήριο, οι ανθρώπινοι πόροι, ο ευρύτερος του δηµοσίου και οι διαφηµιστικές εκστρατείες για τα αρχαία ερείπια. Τα µυστικά που είναι γραµµένα στο νερό, µια χώρα δίχως µονοπάτι, η ατέλειωτη πορεία προς τη θάλασσα και την πατρίδα. Εκείνοι που δίνουν το χέρι και τιµούν τον λόγο τους και τα σκληρά παγκάκια του Λευκού Πύργου.

Μετά τα µυθιστορήµατα Το κίτρινο περπάτηµα στα χόρτα (2005) και Η εξαίσια ηδονή του βιασµού (2006), δώδεκα διηγήµατα του Τόλη Νικηφόρου σε πρώτο πρόσωπο. Καλογραµµένα, ειρωνικά, συγκινητικά. Η φωτιά µε τα θλιµµένα µάτια, η κληρονοµιά µιας γενιάς και ο δρόµος για την Ουρανούπολη. Τώρα που δεν υπάρχει δρόµος, ποιος είναι ο δρόµος για την Ουρανούπολη;

Τόλης Νικηφόρου
Ο δρόµος για την Ουρανούπολη είναι το τρίτο βιβλίο του Τόλη Νικηφόρου που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Νεφέλη. Προηγήθηκαν τα µυθιστορήµατα Το κίτρινο περπάτηµα στα χόρτα (2005) και Η εξαίσια ηδονή του βιασµού (2006).
Συνολικά, έχουν κυκλοφορήσει ώς τώρα 26 βιβλία του, 14 ποιητικά (µαζί µε τη συγκεντρωτική έκδοση, Ο πλοηγός του απείρου, Νέα Πορεία, 2004), και 12 πεζογραφίας (3 µυθιστορήµατα, 6 συλλογές διηγηµάτων και 3 παραµύθια για µεγάλους).
Ποιήµατά του έχουν µεταφραστεί σε οκτώ ευρωπαϊκές γλώσσες και έχουν περιληφθεί σε πολλές ελληνικές και ξένες ανθολογίες καθώς και στα κείµενα νεοελληνικής λογοτεχνίας του γυµνασίου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σύζυγοι που συµβιώνουν κατ’ ανάγκη, γονείς που ψάχνουν τις νύχτες να βρουν κρυµµένους θησαυρούς, ταξίδια που αναβάλλονται για να ξανασχεδιαστούν. Η πρόωρη αποστρατεία του στρατηγού, το περιστασιακό κουρείο στην αυλή, τολµηροί που προκαλούν την τύχη τους και οι άλλοι οι άτολµοι, η µέσα σε µια στιγµή κατάρρευση του στέρεου κόσµου του ψάλτη, η προκλητική Ξανθή, ένα άπιαστο όνειρο. Ο Λάκης που έβλεπε τα µάτια να περνούν. Η υποχώρηση του παλιού στο καινούριο, το υπέροχο ταγκό της φθοράς. Γεγονότα του εµφυλίου, τραυµατικές εµπειρίες της παιδικής ηλικίας που γλυκαίνουν µε το πέρασµα του χρόνου.

Γιατί η ζωή είναι µωσαϊκό. Είναι τρελή. Είναι ζουµερή. Είναι ξεπλυµένη, είναι πουληµένη µα πάντα λατρεµένη.

Ο Νίκος Κύρκος γεννήθηκε στον Πυργετό του δήµου Κάτω Ολύµπου. ∆ιαµένει στη Λάρισα.

Προηγούµενα βιβλία του:
Σύσκεψις εν Εξελίξει
∆εν το Πουλάω
Κίτρινα Λεµόνια

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ταξίδι λοιπόν µε τρανζίστορ και κορίτσια όλων των λογιών, από κυρίες γνωστών κυρίων και θείες κοντινές και µακρινές µέχρι τη στρουµπουλή την υπηρέτρια ενός πλούσιου ζευγαριού, ντυµένη το φουστάνι της κυρίας της µε τις µεγάλες κλάρες, κορίτσια που θα βλέπαµε στα όνειρά µας τα χειµερινά, τα σχολικά, τα όνειρά µας τα στενά, µακριά από παιχνίδια του δρόµου, µακριά από φίλους πολλούς και πολυθόρυβους δρόµους, µέσα στο δωµάτιο, στο κρεβάτι εκείνο που προσπαθούσα τα βράδια να το κολλήσω στου αδελφού µου – αν τύχαινε και µε είχανε πάει σινεµά σε κανένα καουµπόικο ή άλλο που φοβόµουνα γενικώς πολύ.

Ο Μιχάλης Γ. Μεϊµάρης διηγείται και γράφει ιστορίες από τα µέσα της δεκαετίας του ’60. Χρησιµοποιεί την αφήγηση στη διδασκαλία των νέων τεχνολογιών στην επικοινωνία και την εκπαίδευση στο Πανεπιστήµιο Αθηνών, όπου είναι καθηγητής. Aρέσκεται στο να καταδύεται στο παρελθόν.
Στο παρόν ενίοτε συµπαρασύρεται από τα παιδιά του Έλενα και Ιούλιο.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Ζακ Λε Γκοφ, γνωστός ιστορικός ειδικευµένος στον Μεσαίωνα, στο βιβλίο του Ο Μεσαίωνας, µια ιστορία για παιδιά αποκαλύπτει και τις ικανότητές του ως παιδαγωγός. Υπό τύπον απαντήσεων σε ερωτήσεις µαθητών, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει µε µεγάλη σαφήνεια, συντοµία και λογοτεχνική αφηγηµατικότητα τις πολυάριθµες και σύνθετες πλευρές τού Μεσαίωνα, αυτής της µακράς περιόδου που αποτελεί το κοινό ιστορικό παρελθόν της σηµερινής Ευρώπης.

Ο Λε Γκοφ περιγράφει τη «σκοτεινή» όψη µιας εποχής που σηµατοδοτήθηκε από τη φτώχεια, τους λοιµούς, τις δεισιδαιµονίες, το κυνήγι των µαγισσών και τον σκοταδισµό, συγχρόνως όµως αναδεικνύει και τη «φωτεινή» όψη της ίδιας αυτής περιόδου κατά την οποία αναπτύχθηκαν οι Τέχνες και τα Γράµµατα, εξελίχθηκε η τεχνολογία και σηµειώθηκαν οι ιστορικές, θρησκευτικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εξελίξεις που οδήγησαν στην Αναγέννηση και στη σύγχρονη Ευρώπη.

Ο Ζακ Λε Γκοφ γεννήθηκε στην Τουλόν της Γαλλίας το 1924. Σπούδασε στην Ecole Normale Supérieure και αργότερα στην Πράγα, την Οξφόρδη και τη Ρώµη και υπήρξε διευθυντής σπουδών της Ανωτάτης Σχολής Κοινωνικών Επιστηµών της Γαλλίας.
Είναι ένας από τους σηµαντικότερους Γάλλους ιστορικούς του 20ού αιώνα, ειδικευµένος στην ιστορία του Μεσαίωνα, και έχει εκδώσει µέχρι στιγµής 29 βιβλία, από τα οποία το παρόν είναι το πιο πρόσφατο (Seuil, Παρίσι 2006).

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τα κείµενα του βιβλίου τα επέλεξα από τις συνεργασίες µου µε εφηµερίδες (Νέα, 24 Ώρες, Ριζοσπάστης, Ελευθεροτυπία, Έθνος, ΦΛΥΑρία του Χαλανδρίου), από ραδιόφωνα (ΕΡΤ, 902 Αριστερά στα FM, Σκάι, 9,84), από εισηγήσεις µου σε συνέδρια, από συνεντεύξεις, από δισκογραφικά ένθετα και από ό,τι άλλο συµπληρώνει ένα «πορτρέτο» προσωπικό, που µε τοποθετεί µπροστά στον αναγνώστη, τόσο ώστε να γνωρίσει τις διάφορες πλευρές των σκέψεων και των απόψεών µου. Έτσι, ίσως γλιτώσω από την εικόνα του µοναχικού κιθαριστή και του τραγουδοποιού µελωδικών µπαλαντών... από τη (µακρινή;) εποχή του Νέου Κύµατος του ’60…

Η µουσική µου ιδιότητα είναι η µια µου πλευρά (ποτέ δεν ένιωσα πως ήταν η µόνη) και τα Ηχολογήµατα επιχειρούν να φωτίσουν αυτήν, αλλά και την άλλη διάσταση. Οι ηµεροµηνίες και οι πηγές που αναγράφονται στο κάθε κείµενο είναι χρήσιµες για την κατανόηση της άποψης, καθότι ο χρόνος (οι εποχές και οι συνθήκες τους) πολλές φορές «πιέζουν» τη σκέψη και την καθορίζουν.

Τα Ηχολογήµατα είναι ένα βιβλίο που εκπορεύεται από τους ήχους της ζωής, ίσως από τη Μουσική, δεν θέλει όµως να εγκλωβιστεί σ’ αυτήν. Εκτός αν είναι αλήθεια αυτό που άκουσα: πως η Μουσική είναι η ίδια η ζωή…

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Όλα σχεδόν τα κείµενα που συγκεντρώνονται σ’ αυτόν τον τόµο πρωτοεµφανίστηκαν στη φιλόξενη οµήγυρι των «Νέων Εποχών» του κυριακάτικου «Βήµατος». Καθώς οι αφορµές και οι θεµατικές εµφάσεις τους ποικίλλουν, συντάχθηκαν σε πέντε ξεχωριστές ενότητες. Η πρώτη περιλαµβάνει διαδροµές «χωρίς σύνορα» ανάµεσα σε συγκαιρινούς µύθους, ιδεοληψίες, µελλοντολογικές προβολές και εν εξελίξει «δράµατα»· η δεύτερη απαρτίζεται από δόσεις «ηθογραφικής», ας πούµε, φλυαρίας µε γνήσια ρωµέικες αφορµές· η τρίτη δεν περιέχει άλλο πάρεξ γλώσσα και παιδεία· η στίξη της τέταρτης ενότητας περιέχει θαυµαστικά, ερωτηµατικά και αποσιωπητικά για τους τρόπους µε τους οποίους νέα και όχι τόσο νέα επικοινωνιακά δαιµόνια διεκδικούν τον ενηµερωτικό, παιδαγωγικό και ηθοπλαστικό τους ρόλο· τέλος, η πέµπτη ενότητα σταχυολογεί εποχικά δρώµενα και εορτολογικούς ρεµβασµούς.

Ο συγγραφέας πιστεύει, µεταξύ άλλων, ότι το παλιό καλό δηµοσιογραφικό δοκίµιο έχει αυξηµένες υποχρεώσεις απέναντι στα αδιάθετα τιµαλφή της ελληνικής γλώσσας – σοβαρή υπόθεση που, σε καιρούς «µπλογκόσφαιρας» και άλλων εντευκτηρίων βουλιµικής φλυαρίας, χρειάζεται µπόλικο και κοµψό κέφι για να προσηλυτίσει.

Ο Θ. Παπαγγελής γεννήθηκε το 1952 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Πήρε πτυχίο Κλασικής Φιλολογίας από το Πανεπιστήµιο Θεσσαλονίκης, και είναι διδάκτορας του Πανεπιστηµίου του Kαίµπριτζ. Οι ακαδηµαϊκές του µελέτες, ξενόγλωσσες και ελληνικές, εστιάζονται στη λατινική και ελληνιστική λογοτεχνία. Πιο φιλική στο ευρύ αναγνωστικό κοινό θέλει να είναι η µετάφραση της Ερωτικής Τέχνης του Οβιδίου (Καστανιώτης, 2000) – του πιο µακρόσυρτου και πνευµατώδους ερωτικού σαλπίσµατος στην ιστορία της δυτικής ποίησης· ενώ το πιο πρόσφατο βιβλίο του, µε τον τίτλο Η Ρώµη και ο κόσµος της (ΙΝΣ, Ίδρυµα Μανόλη Τριανταφυλλίδη, 2005), δοκιµάζει λιγότερο προφανή µονοπάτια για την ξενάγηση του επισκέπτη στα αξιοθέατα και αξιοµνηµόνευτα της ρωµαϊκής ιστορικής και πολιτισµικής υπερπαραγωγής.
Από το 1978 διδάσκει (ή, τουλάχιστον, προσπαθεί) στα σπουδαστηριακά άδυτα του Τµήµατος Φιλολογίας του Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης, από όπου ξεµυτίζει κυρίως ως φιλοξενούµενος των «Νέων Εποχών» στο κυριακάτικο «Βήµα».

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

O ζωγράφος Paolo Veronese (1528-1588) είναι από τους γοητευτικότερους «µυθοπλάστες» της βενετσιάνικης Ύστερης Αναγέννησης. Σε µία εποχή κατά την οποία η Βενετία είχε ήδη αρχίσει να παρακµάζει, µε τις αλληγορικές παραστάσεις του προβάλλει µία σειρά από «µύθους»: το «µύθο» της δίκαιης διακυβέρνησης της πόλης, το «µύθο» της θαλασσοκρατίας της, το «µύθο» του ευσεβούς κράτους, ή τέλος, το «µύθο» της ελευθερίας των κατοίκων.

Ζώντας σε µία εποχή κατά την οποία η ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης είναι περίπου αδιανόητη και υπόλογη απέναντι στη βενετσιάνικη Ιερά Εξέταση, ο αναγεννησιακός ζωγράφος φιλοτέχνησε έργα που αποτελούν αντικείµενα αξεπέραστης αισθητικής απόλαυσης και εξαιρετικά δείγµατα δεξιοτεχνίας. Οι αλληγορίες του πραγµατικά σαγηνεύουν τον θεατή µε τις εικαστικές τους αρετές, ενώ παράλληλα τον «εισάγουν» σε έναν κόσµο που άλλοτε έχει συνάφεια µε την πραγµατικότητα και άλλοτε έχει το ρόλο απλού προπαγανδιστικού µέσου.

Έτσι, στα εικονογραφικά σύνολα του Veronese στα οποία η ελληνική µυθολογία εµπνέει την αφήγηση, η Βενετία ταυτίζεται συχνά µε µυθολογικά αρχέτυπα όπως η Αφροδίτη ή η Μεγάλη Μητέρα (Gran Madre), το βενετσιάνικο κράτος αποδίδεται µέσω της µυθολογικής προσωπικότητας του ∆ία, ενώ προσωποποιήσεις των θεών του Ολύµπου εµφανίζονται προκειµένου να ενισχύσουν το γενικό αλληγορικό-διδακτικό πνεύµα.

Η Φανή Μουµτζίδου είναι απόφοιτος του Αµερικανικού Κολλεγίου «Ανατόλια» της Θεσσαλονίκης, της Αρχιτεκτονικής Σχολής της Βενετίας (Istituto Universitario di Architettura di Venezia) και της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.
Υπήρξε υπότροφος του Ι.Κ.Υ. και της Επιτροπής Ερευνών του Α.Π.Θ. και ως µεταπτυχιακή υπότροφος φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή της Βενετίας, στο Τµήµα Ιστορίας και Κριτικής της Τέχνης.
Είναι αριστούχος διδάκτωρ της Ιστορίας της Τέχνης του Τµήµατος Εικαστικών και Εφαρµοσµένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.
∆ίδαξε Ιστορία της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστηµίου Κρήτης (Τµήµα Ιστορίας & Αρχαιολογίας) και επί του παρόντος διδάσκει το ίδιο µάθηµα στο Τµήµα Εικαστικών και Εφαρµοσµένων Τεχνών του Πανεπιστηµίου ∆υτικής Μακεδονίας και στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήµιο (Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών – Η Ιστορία των Τεχνών στην Ευρώπη), όπως επίσης και στον Α.Κ.Τ.Ο. της Θεσσαλονίκης.
Συµµετείχε σε ερευνητικά προγράµµατα, έλαβε µέρος σε συνέδρια και ηµερίδες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, δηµοσίευσε άρθρα και µελέτες και πραγµατοποίησε διαλέξεις, προσκεκληµένη από έγκριτους φορείς. Επί σειρά ετών εργάστηκε στο Τελλόγλειο Ίδρυµα Τεχνών του Α.Π.Θ., όπου σχεδίασε και επιµελήθηκε εκθέσεις και εκδόσεις για την τέχνη.
∆ραστηριοποιείται στον χώρο της έρευνας ζητηµάτων Ιστορίας και Κριτικής της Τέχνης και είναι µέλος της Εταιρείας Ελλήνων Ιστορικών της Τέχνης και του Τεχνικού Επιµελητηρίου Ελλάδος.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΣΤΟ Α΄ Συνέδριο των Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης, ο Νίκος Χατζηνικολάου είχε θέσει ένα ερώτηµα –οντολογικού όσο και ακαδηµαϊκού/θεσµικού χαρακτήρα– το οποίο είχε εύλογα συνδέσει µε το πρόβληµα «ταυτότητας» των ελλήνων ιστορικών της τέχνης. Όπως ο ίδιος αναφέρει, εκ των υστέρων διεπίστωσε ότι το ερώτηµα «Ποιοι είµαστε, πού βρισκόµαστε και ποια προοπτική έχουµε» αποτελούσε (όλως τυχαίως) παράφραση του γνωστού έργου του Gauguin Από πού ερχόµαστε; Τι είµαστε; Πού πηγαίνουµε; και κατά συνέπεια η σύνθεση αυτή θα µπορούσε, τουλάχιστον εν µέρει, να προταθεί για έµβληµα του Α΄ Συνεδρίου των Ελλήνων Ιστορικών της Τέχνης, που πραγµατοποιήθηκε στην Κρήτη.

Σήµερα, λίγα µόλις χρόνια µετά τη σηµαντική εκείνη συνάντηση, µπορούµε άραγε να µιλάµε για κάποια ουσιαστική αλλαγή ή το ερώτηµα (και στα τρία συστατικά του µέρη, δηλαδή, ποιοι είµαστε, πού βρισκόµαστε, ποια είναι η προοπτική µας) παραµένει το ίδιο µετέωρο, το ίδιο άλυτο και το ίδιο επιτακτικό; Αντιµετωπίζουµε πλέον τα πράγµατα πιο ξεκάθαρα ή µήπως νιώθουµε ακόµη περισσότερο αµήχανοι εξαιτίας της γενικότερης ασάφειας και της γενικότερης σύγχυσης που χαρακτηρίζουν σήµερα το επιστηµονικό µας πεδίο; Μήπως αποφασίσαµε να διεκδικήσουµε την επιστηµονική µας αυτονοµία πολύ αργά και µε σχεδόν µη αναστρέψιµες απώλειες, εξαιτίας αυτής της δραµατικής καθυστέρησης; Μήπως επιλέξαµε να διαβούµε την πύλη ενός θεωρητικού οικοδοµήµατος, το οποίο στήριζε επί αιώνες τις πολιτισµικές αξίες της ∆ύσης, τη στιγµή ακριβώς που το οικοδόµηµα αυτό δείχνει βαθµιαία να «αποδοµείται» ή απλώς να καταρρέει; Μήπως αποφασίσαµε να «δηλωθούµε» ως ιστορικοί στον πλέον ακατάλληλο ιστορικό χρόνο, δηλαδή, σε µια περίοδο όπου η αφηγηµατική παράδοση της ιστορίας της τέχνης δέχεται καταιγισµό αναθεωρητικών µοντέλων, τα περισσότερα από τα οποία στηρίζονται σε ασαφείς ορολογίες και σε ακόµη πιο νεφελώδεις µεθοδολογικές διεργασίες; (...)

Αν υπάρχει κάτι που εκ των προτέρων διαφοροποιεί το τωρινό από το πρώτο συνέδριο, αυτό είναι η αθρόα συµµετοχή των νέων. Πολλοί µάλιστα από τους συµµετέχοντες έχουν πρόσφατα αποκτήσει ή εκπονούν τη διδακτορική τους διατριβή σε πανεπιστήµια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Αυτό µε κάνει να πιστεύω ότι αν στη συνάντηση της Κρήτης κατορθώσαµε να υποψιαστούµε ποιοι είµαστε και πού περίπου βρισκόµαστε, σ’ αυτή τη δεύτερη συνάντηση, που οργανώθηκε µε τη βοήθεια και τη στήριξη της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, ίσως καταφέρουµε να διαβλέψουµε και ποια µπορεί να είναι η προοπτική µας στους έστω δύσκολους αυτούς καιρούς. Έχω την εντύπωση ότι δεν θα απογοητευτούµε.

Από την εισαγωγική οµιλία της ΝIΚΗΣ ΛΟΪΖI∆Η

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Λογοκρισία υπάρχει. Νησίδες παραδοσιακών µορφών καταστολής της ελευθερίας της τέχνης, της έκφρασης ή του τύπου από δηµόσιες αρχές επιβιώνουν ακόµη και σήµερα. Ωστόσο, αυτό που περισσότερο από ποτέ χαρακτηρίζει τη σύγχρονη συγκυρία είναι οι λιγότερο ορατές, αλλά ενίοτε πιο δραστικές, εκδοχές αυτοπεριορισµού του ανθρώπινου λόγου, στο όνοµα ετερόκλητων σκοπιµοτήτων. Τα κείµενα του βιβλίου ασχολούνται και µε τις δύο αυτές εκδοχές, προτάσσοντας έναν διεπιστηµονικό συνδυασµό του βιωµατικού µε τον αναλυτικό λόγο και τεκµηριώνοντας την επικαιρότητα και τη σηµασία της προβληµατικής της λογοκρισίας µε αναφορά στις ίδιες τις πράξεις εικαστικής λογοκρισίας στην Ελλάδα, από το 1945 µέχρι και σήµερα.

Eιδικότερα, ο τόµος διαρθρώνεται σε τέσσερις ενότητες:

1) Βιώνοντας τη λογοκρισία, µε κείµενα των: Λ. Καραµπίνη, Γ. Ζιώγα, Μ. Τζιαντζή, Τ. Κωστόπουλου και Ν. Βαλαωρίτη
2) Λογοκρισία και δικαιώµατα, µε κείµενα των: ∆. Χριστόπουλου, Γ. Θεοδόση, Σ. Τσακυράκη, Χ.∆. Αργυρόπουλου, Α.Χ. Τάκη και ∆. ∆ηµούλη
3) Αντινοµίες ελυθερίας / λογοκρισίας, µε κείµενα των: Γ. Σταυρακάκη, Ν.Α. Σεβαστάκη, Α. Αθανασίου, Ν. Παναγιωτόπουλου και Θ. Λίποβατς
4) Πράξεις ελληνικής εικαστικής λογοκρισίας, σε επιµέλεια και σχολιασµό του Γ. Ζιώγα

Η απροθυµία τµηµάτων της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους να εξοικειωθούν ή, έστω, να ανεχθούν αυτό που ηθικά ή πολιτικά αποστρέφονται έχει για χρόνια τώρα κρατήσει το σχετικό δηµόσιο διάλογο στο περιθώριο. ∆εν προκαλεί εποµένως έκπληξη ότι, αν και κατά καιρούς υπήρξαν µεµονωµένες προσεγγίσεις και ερευνητικές πρωτοβουλίες, έως σήµερα δεν έχει επιτευχθεί η ευρύτερη ανάδειξη του ζητήµατος, στη βάση µιας συνάρθρωσης του καλλιτεχνικού αιτήµατος µε την ερευνητική οπτική. Τούτος ο τόµος, φορέας µαρτυριών αλλά και ποικίλων ερευνητικών προσεγγίσεων, επιχειρεί να ανατρέψει αυτήν την εικόνα και να αποτελέσει µια διαρκή πρόκληση αναστοχασµού.

ΠLΑΤFΟRΜΕS - διαδικτυακός τόπος

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το ροκ ήταν µια από τις µεγαλύτερες πολιτισµικές επαναστάσεις. ∆ηµιούργησε µια κουλτούρα που πήρε ταχύτατα µεγάλη έκταση στη νεολαία όχι µόνο των δυτικών χωρών αλλά όλου του κόσµου. Έχει ιδέες, που βγαίνουν από τους στίχους των τραγουδιών, αισθήµατα, που καλλιεργούσε η µουσική και ο χορός, αλλά και στυλ: ντύσιµο, συµπεριφορά, κινησιολογία, έκφραση. Πράγµατι το ροκ αποτελεί ένα από εκείνα τα φαινόµενα της ύστερης νεωτερικότητας το οποίο δεν µπορεί να περιγραφεί µε κλασσικές κατηγορίες ανάλυσης. Στο βιβλίο αυτό ο Νίκος Μποζίνης επιχειρεί µια ιστορική και πολιτισµική ανάλυση του φαινοµένου παίρνοντας δυο άξονες: τις κοινωνίες προέλευσης και την Ελλάδα. Το παρακολουθεί για 50 χρόνια, από τα πρώτα φτερουγίσµατα στη µεταπολεµική εποχή, έως το πανκ και πέρα, στα χρόνια µας. Είναι µια ιστορία γραµµένη µε συµπάθεια, πέρα από τα συνηθισµένα βαρύγδουπα στερεότυπα, µε πρωτοτυπία και µε βαθιά γνώση που βασίζεται στις σύγχρονες πολιτισµικές σπουδές, σε µια µεγάλη έρευνα δεκαετίας, αλλά και στην εµπειρία από τα µέσα. Μια συµβολή στη σύγχρονη ιστορία και πάνω από όλα, στην ανάλυση της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας. Βιβλίο καλογραµµένο, για να θυµούνται οι παλιοί και να µαθαίνουν οι νέοι, όπως λέγαµε παλιά.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ

Ο Νίκος Μποζίνης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1960. Σπούδασε Ιστορία και Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Α.Π.Θ. και Πολιτισµικές Σπουδές (Cultural Studies) στο Πανεπιστήµιο του Nottingham Trent, όπου παρακολούθησε τον ειδικό κύκλο διδακτορικής έρευνας και συγγραφής. Εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήµιο της Αθήνας και έχει δηµοσιεύσει άρθρα µε θέµατα που αφορούν στη σύγχρονη ελληνική λαϊκή κουλτούρα και στη νεολαία. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μέσα από ποιες διαδικασίες συγκροτήθηκε το ελληνικό κράτος αλλά και ποιες κεντρικές πολιτικές εξελίξεις, δυνάµεις και θεσµούς ανέδειξε κατά τον δέκατο ένατο αιώνα; Αυτό είναι το βασικό ερώτηµα του παρόντος τόµου, ο οποίος περιλαµβάνει πέντε δοκίµια γραµµένα από ειδικούς επιστήµονες. Εξετάζονται οι διαδικασίες δηµιουργίας των εθνικών κρατών κατά την προϊούσα κρίση της Οθωµανικής Αυτοκρατορίας. ∆ιερευνάται γιατί έγινε και γιατί πέτυχε η Ελληνική Επανάσταση του 1821. Αναλύονται οι πολιτικές εξελίξεις της πρώτης περιόδου του ελληνικού κράτους µε ιδιαίτερη έµφαση στις σχέσεις εξουσίας, στην ανάπτυξη των θεσµών, στις πολιτικές της βασιλείας. Μελετάται το Ανατολικό Ζήτηµα, ο ελληνικός αλυτρωτισµός, οι επιπτώσεις της δηµιουργίας των άλλων βαλκανικών κρατών στην πραγµάτωση των ελληνικών εθνικών στόχων. Οι σχέσεις της «∆ύσης» µε την «Ανατολή», η διάσταση ανάµεσα στην «παράδοση» και τη «νεωτερικότητα», οι αντιθέσεις ανάµεσα στο «έθνος» και την «αυτοκρατορία», οι παραδοχές περί της «οµαλότητας» του ελληνικού πολιτικού και κοινωνικού βίου κατά τον 19ο αιώνα αποτελούν αντικείµενο κριτικής προσέγγισης και επαναξιολόγησης. Το πρόβληµα της θεµελίωσης του ελληνικού κράτους εξετάζεται ενδελεχώς ενώ παράλληλα αποτιµάται κριτικά η συναφής µε το θέµα ιστοριογραφία.

Η Κατερίνα Γαρδίκα είναι Επίκουρη Καθηγήτρια στο Τµήµα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου Αθηνών. ∆ιδάσκει Νεότερη Ελληνική Ιστορία και έχει γράψει µελέτες σχετικές µε την ελληνική πολιτική ιστορία, µεταξύ των οποίων το βιβλίο Προστασία και εγγυήσεις, Θεσσαλονίκη 1999. Η πρόσφατη έρευνά της επικεντρώνεται στην ιστορία της ελονοσίας.

Ο Βαγγέλης Κεχριώτης σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήµιο Αθηνών, Συγκριτική Ιστορία στο Πανεπιστήµιο του Essex (Μ. Βρετανία) και Οθωµανική-Τουρκική Ιστορία στο Πανεπιστήµιο του Λάιντεν (Ολλανδία). Ζει στην Κωνσταντινούπολη και διδάσκει Βαλκανική Ιστορία και Ιστορία της ύστερης Οθωµανικής Αυτοκρατορίας στο Τµήµα Ιστορίας του Πανεπιστηµίου του Βοσπόρου.

Ο Χρήστος Λούκος είναι Καθηγητής της Ιστορίας των Νεοτέρων Χρόνων στο Πανεπιστήµιο Κρήτης. Τα ερευνητικά και διδακτικά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην Ιστορία της Επανάστασης του 1821, στην κοινωνική ιστορία των πόλεων και στην ιστορία της Λατινικής Αµερικής. Είναι µέλος της Εταιρείας Μελέτης Νέου Ελληνισµού «Μνήµων» και µετέχει στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού Μνήµων.

Ο Χρήστος Λυριντζής είναι Καθηγητής στο Τµήµα Πολιτικής Επιστήµης και ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης του Πανεπιστηµίου Αθηνών. Έχει δηµοσιεύσει µελέτες σχετικά µε ζητήµατα οργάνωσης και θεσµών του νέου ελληνικού κράτους, πολιτικής ιστορίας και θεωρίας. Στα έργα του συγκαταλέγονται οι µελέτες Το τέλος των «τζακιών» (1993) και Σύγκριση και ερµηνεία (2002).

Η Νίκη Μαρωνίτη είναι ερευνήτρια στο Ιστορικό Αρχείο του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου Αθηνών και διδάσκει Ελληνική και Ευρωπαϊκή Ιστορία στο Τµήµα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστηµίου. Έχει εκπονήσει διδακτορική διατριβή µε τον τίτλο Πολιτική και εθνικό ζήτηµα, 1895-1903.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το βιβλίο αυτό είναι καρπός µακρόχρονης ασχολίας µε τη µελέτη και τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας γενικά και, ιδιαίτερα, της (Κοινής) Νεοελληνικής. ∆εν είναι µια συστηµατική γραµµατική της Κοινής Νέας Ελληνικής (ΚΝΕ), αλλά ασχολείται επιλεκτικά µε ζητήµατα κάθε γλωσσικού επιπέδου της, για τα οποία, τις περισσότερες φορές, κάτι διαφορετικό έχει να εκθέσει, κάτι να προσθέσει, να υπογραµµίσει ή να αντιµετωπίσει µε διαφορετικό τρόπο. Για να βοηθήσει τη µελέτη της γραµµατικής της ΚΝΕ, ανατρέχει σε παλαιότερες φάσεις της Ελληνικής και, συχνά, επικαλείται τη συνδροµή των νεοελληνικών διαλέκτων.

Τα διδασκαλικά του παραδείγµατα είναι πολλά, αντληµένα –τα περισσότερα– από τον καθηµερινό / δηµοσιογραφικό λόγο. Επιµένει να αναζητεί την αιτιολόγηση των γραµµατικών κανόνων, η οποία θα στηρίξει την κριτική γνώση των µαθητών / αναγνωστών και θα απαλλάξει τη µνήµη τους από το άχρηστο βάρος της αποστήθισης.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του βιβλίου θα το καταστήσουν ίσως ενδιαφέρον και χρήσιµο τόσο στους θεωρητικούς µελετητές της Νεοελληνικής Γραµµατικής όσο και στους εκπαιδευτικούς που θα κληθούν να τη διδάξουν –κυρίως µάλιστα σ’ αυτούς– αλλά και τους µαθητές που θα κληθούν να τη µάθουν.

Ο Κωνσταντίνος Μηνάς γεννήθηκε στην Όλυµπο της Καρπάθου το 1937. ∆ίδαξε εννέα χρόνια στη Μέση Εκπαίδευση και τριάντα δύο χρόνια στην Ανώτατη Εκπαίδευση: τα δεκαέξι στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστηµίου Ιωαννίνων ως λέκτορας, επίκουρος και αναπληρωτής καθηγητής Γλωσσολογίας, τα δεκαπέντε στο Π.Τ.∆.Ε. του Πανεπιστηµίου Αιγαίου και το ένα στο Π.Τ.∆.Ε. του Πανεπιστηµίου Κύπρου ως καθηγητής της ελληνικής γλώσσας και της διδακτικής της. Tόσο στο Πανεπιστήµιο Ιωαννίνων όσο και στο Πανεπιστήµιο Αιγαίου άσκησε διάφορα διοικητικά καθήκοντα: διευθυντής τοµέα, πρόεδρος τµήµατος, κοσµήτορας, συγκλητικός. Tώρα είναι οµότιµος καθηγητής του Πανεπιστηµίου Αιγαίου.
∆ιετέλεσε πρόεδρος της «Στέγης Γραµµάτων και Τεχνών ∆ωδεκανήσου» επί δώδεκα έτη, είναι πρόεδρος της «Εταιρείας Νεοελληνικής ∆ιαλεκτολογίας» και του «Κέντρου Καρπαθιακών Ερευνών».

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στο παρόν και 8ο τεύχος του περιοδικού Cogito, η Βάσω Κιντή επιµελείται τα σχόλια επιφανών αρχαιολόγων και ιστορικών τέχνης στη διεθνή σκηνή που απαντούν στο ερώτηµα γιατί στην αρχαία ελληνική γλυπτική το γέλιο είναι σχεδόν ανύπαρκτο, ο Βασίλης Λαµπρόπουλος κάνει τον απολογισµό για την κατάσταση της θεωρίας σήµερα, η Ελένη Φιλιππάκι καταδικάζει τον βασανισµό και τον αναξιοπρεπή θάνατο ενός αδέσποτου σκύλου που χρησιµοποιήθηκε ως καλλιτεχνικό έκθεµα, ενώ ο Αντίνοος επανέρχεται στο περί της αναστάσεως των νεκρών. Ακόµη, ο Άρις Αραγεώργης παρουσιάζει και διασαφηνίζει παρανοήσεις των θεωρηµάτων µη πληρότητας του Gödel, η Φαίη Ζήκα γράφει για τις µεταµορφώσεις της Αρκαδίας ενώ η Κατερίνα Μπαντινάκη διερευνά τα όρια ανάµεσα στην ερωτική τέχνη και την πορνογραφία.

Το αφιέρωµα του τεύχους είναι «Φιλοσοφία και Οικονοµικά». Σηµαντικοί οικονοµολόγοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό (Γιάνης Βαρουφάκης, Μιχάλης Ζουµπουλάκης, Νίκος Θεοχαράκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Αριστείδης Χατζής, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γεώργιος Κριµπάς, Svetoslav Danchev, Shaun Hargreaves-Heap), κρίνοντας εκ των έσω, ανιχνεύουν και καταγράφουν τόσο ζητήµατα µεθοδολογικά, ακριβώς για τη σχέση φιλοσοφίας και οικονοµικών, όσο και ζητήµατα ουσιαστικά, που άπτονται των ίδιων των φιλοσοφικών προϋποθέσεων της επιστήµης τους.

Το νέο τεύχος του Cogito, επιµένοντας να συνταιριάζει αµιγώς φιλοσοφικά ζητούµενα µε θέµατα του δηµόσιου βίου (πολιτικά, ιστορικά, εικαστικά, λογοτεχνικά, κινηµατογραφικά, γαστρονοµικά) και δένοντας αρµονικά πάντα την τεχνική της ανάλυσης µε την τέχνη της παρουσίασης, επιβεβαιώνει τους λόγους που το ανέδειξαν σε ένα από τα πιο επιτυχηµένα περιοδικά φιλοσοφίας στην Ευρώπη.

Άρθρα online, πληροφορίες/δράσεις, σηµεία πώλησης στο:
www.nnet.gr/cogito.htm

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μια ιστορία που ξεκινάει στο νησί των σφουγγαράδων τη δεκαετία του ’50-’60 και καταλήγει στην Αθήνα του 2001. Ο νησιώτης Νικόλας, εγκατεστηµένος στην Αθήνα από νεαρός, επισκέπτεται το νησί του στις αρχές της καινούργιας χιλιετίας για να πουλήσει το σπίτι τού παππού του. Εκεί ζωντανεύουν οι παιδικές αναµνήσεις του και ανάµεσά τους ο ξεχασµένος φίλος Λουκάς. Αχώριστοι σύντροφοι ως τα φοιτητικά τους χρόνια στο Πολυτεχνείο, (πολιτικός µηχανικός ο ένας, αρχιτέκτονας ο άλλος) έχουν χαθεί εδώ και δεκαετίες σε άλλους ρυθµούς ζωής στην πολυάνθρωπη πόλη. Τυχαία άραγε; Όταν η γυναίκα του Νικόλα, η Θεµελίνα, θα επιχειρήσει να επανασυνδέσει τους δυο φίλους οργανώνοντας µια γιορτή, θαµµένα µυστικά θα αρχίσουν να έρχονται στην επιφάνεια...

Μια ιστορία διασταυρώσεων σε δρόµους αθωότητας και ενοχής, προδοσίας και συγχώρεσης, µε ήρωες ενήλικους και παιδιά, σ’ έναν κόσµο που εξωτερικά αλλάζει ραγδαία ενώ τα εσωτερικά τοπία πλέουν σε άλλους χρόνους. Χάρτες µνήµης και επιθυµίας διασχίζουν το τσιµέντο της πόλης και συναντιούνται σε «µαγικά σταυροδρόµια»: εκεί που άσφαλτος της πραγµατικότητας συναντάει τη θάλασσα της καρδιάς.

«Ο δικός µου παππούς δεν βρήκε φλουριά στην αυλή του…» ξεκινάει την αφήγηση ο Νικόλας στο πρώτο µέρος του βιβλίου στρέφοντας τα µάτια στο παρελθόν, µε το χιούµορ και την παιδική αθωότητα µια εποχής όπου ένα ολόκληρο νησί έσκαβε για θησαυρούς. «... Ήταν κείνη η χρονιά που κυκλοφόρησε η φήµη ότι ο µπαρµπα-Τάσος, τρία σπίτια πιο κάτω, είχε βρει στο περβόλι του αρχαίο τάφο, µε χρυσά περιδέραια και πολύτιµους αµφορείς. Ουδείς τα είδε – «κάναν φτερά» όπως λέγανε τα (επίσης ιπτάµενα) σχόλια, καθώς ο παµπόνηρος µάλλον τα πούλησε αµέσως, πού βρήκε άλλωστε τόσα λεφτά τελευταία κι έκανε δυο ταξίδια απανωτά στην Αµερική; Έτσι βάλθηκε η γειτονιά, στην αρχή ένας ένας δειλά και στη συνέχεια όλοι τους, να σκάβουν κήπους, αυλές, περιβόλια, πριν µαθευτεί στην Αρχαιολογική Υπηρεσία ο «αποκαλυφθείς» θησαυρός –βασιλικός σίγουρα– και χάσουν µέσα απ’ τα χέρια τους την καλή τους µοίρα. Όλα τα χέρια της γειτονιάς, µοιραίως, φουσκάλιασαν απ’ τις τσάπες...»

Ο αποθησαυρισµός της µνήµης του Νικόλα µεταφέρεται στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60, στην παιδική φιλία µε τον Αθηναίο Λουκά και στο περιρρέον πολιτικό σκηνικό της εποχής στα παιδικά µάτια: «... Σέρνονταν µυστικά µες στην πόλη. Σκυφτές πλάτες έγερναν για να ψιθυρίσουν σε αυτιά διπλανών κάτι που δεν έπρεπε εγώ ν’ ακούσω. Εφηµερίδες διπλώνονταν η µια µες στην άλλη ανάποδα για να µη δουν οι γείτονες τον τίτλο. Ο φιλόλογος στο σχολείο, που τον ακούγαµε κατ’ εξαίρεσιν µετά προσοχής όταν µας δίδασκε ιστορία, αντικαταστάθηκε ένα πρωί ξαφνικά και δεν τον ξανάδαµε, δίχως κανείς να µας πει γιατί...»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την πιο ζεστή µέρα του καλοκαιριού του 1935, η δεκατριάχρονη Βριώνη Τάλλις βλέπει την αδελφή της Σεσίλια να πετάει τα ρούχα της και να βουτάει στη στέρνα του κήπου, κάτω από το βλέµµα του παιδικού της φίλου Ρόµπι Τέρνερ, ο οποίος, όπως και η Σεσίλια, έχει πρόσφατα επιστρέψει από το Καίµπριτζ. Το περιστατικό θα αλλάξει για πάντα τη ζωή και των τριών. Ο Ρόµπι και η Σεσίλια θα έχουν υπερβεί ένα όριο µε τρόπο που δεν θα µπορούσαν ούτε να φανταστούν και θα έχουν γίνει θύµατα της παιδικής φαντασίας της Βριώνη. Κι εκείνη θα έχει γίνει µάρτυρας ανοµολόγητων µυστηρίων και θα διαπράξει ένα έγκληµα από το οποίο δεν θα πάψει να προσπαθεί να εξιλεωθεί όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Κατά κοινή οµολογία κριτικών και κοινού, η Εξιλέωση είναι το καλύτερο µυθιστόρηµα του Ian McEwan. Πανέξυπνο και συναρπαστικό στον τρόπο µε τον οποίο αποτυπώνει την παιδική ηλικία, τον έρωτα, τον πόλεµο, την Αγγλία και τις κοινωνικές τάξεις, είναι µια βαθύτατη –και βαθύτατα συγκινητική– εξερεύνηση της ντροπής και της συγνώµης, της εξιλέωσης και της δυσκολίας της άφεσης.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πέντε εντελώς διαφορετικές γυναίκες –η Μέι, η Κριστίν, η Χηντ, η Τζούνιορ, η Βίντα– πέντε εντελώς διαφορετικές ζωές, µε µια µονάχα κοινή εµµονή: έναν άντρα, τον Μπιλ Κόζι. Καιρό µετά τον θάνατό του, o πλούσιος και επιβλητικός ιδιοκτήτης του Ξενοδοχείου Κόζι συνεχίζει να ενσαρκώνει τους πόθους τους για έναν πατέρα, ένα σύζυγο, έναν εραστή, ένα φρουρό, ένα φίλο, χωρίς ποτέ να εκχωρήσει σε καµιά τους αυτό που τόσο επιθυµεί. Γιατί και εκείνος κυριαρχείται από σκοτεινά µυστικά: ένα ταραγµένο παρελθόν και έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.

Τολµηρή διερεύνηση της φύσης της αγάπης, το µυθιστόρηµα αποτυπώνει τα πολλά της πρόσωπα και αποδίδει µε µεγαλειώδη τρόπο την ορµή, το πάθος, το δέος και τον σπαραγµό του πιο οριακού συναισθήµατος της ζωής µας.

Η Τόνι Μόρισον κατέχει την έδρα Ανθρωπιστικών Σπουδών Robert F. Goheen στο Πανεπιστήµιο του Πρίνστον. Έχει τιµηθεί µε το Κρατικό Βραβείο του Κύκλου των Κριτικών, καθώς και µε το βραβείο Πούλιτζερ. Το 1993 τιµήθηκε µε το Βραβείο Νόµπελ Λογοτεχνίας. Τα µυθιστορήµατά της Παράδεισος, Τζαζ, Αγαπηµένη, Σούλα, Γαλάζια Μάτια, κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Νεφέλη.
Έχει γράψει ακόµη τα µυθιστορήµατα Το Τραγούδι του Σόλοµον και Tar Baby, καθώς και τα δοκίµια The Dancing Mind και Playing in the dark: Whiteness and the literary imagination.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Υπάρχει µια ηλικία στην οποία µας αρέσουν όλα τα κρασιά και λατρεύουµε όλες τις γυναίκες· καθόµαστε εµπρός στη ζωή όπως σ’ ένα συµπόσιο και τραγουδάµε όλοι µαζί µε καρδιά χαρούµενη κι ελαφριά, όλοι οι συνδαιτυµόνες νιώθουµε την ίδια ευωχία και µέθη· ύστερα έρχεται µια ώρα που καθένας παίρνει το µπουκάλι του, διαλέγει τη γυναίκα του και τρέχει στο σπιτάκι του, για να έρθουν κάποιοι άλλοι να πιουν τις ίδιες χίµαιρες και να µεθύσουν µε τις ίδιες προσδοκίες».

Αυτό εδώ είναι το µυθιστόρηµα ενός νεαρού είκοσι χρονών που λέγεται Γκυστάβ Φλωµπέρ. Ο ίδιος δεν θέλησε ποτέ να το εκδώσει, το φύλαξε όµως, αφήνοντας αυτή τη φροντίδα στους επερχόµενους. Και κράτησε τον τίτλο του για ένα εντελώς διαφορετικό έργο, σαν εκείνη η Πρώτη Αισθηµατική Αγωγή, ή καλύτερα απλώς η Αισθηµατική Αγωγή να έµελλε, όπως και αυτή που την ακολούθησε, να µας µιλά ξανά και ξανά για την αδιάκοπη προσπάθεια του δηµιουργού να ενώσει τις δύο τάσεις του πνεύµατός του: την τάση που λαχταρά τον λυρισµό, τα υψηλά πετάγµατα του αετού, όλες τις δυνατές αντηχήσεις της φράσης και τις κορυφές της ιδέας, και αυτήν που ανασκάπτει τα βάθη και εξωρύσσει την αλήθεια.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αποφασισµένη να ταρακουνήσει συγκινησιακά τους ασθενείς της, οι οποίοι αποτελούν µία εντελώς ανοµοιογενή οµάδα ψυχικώς διαταραγµένων ατόµων, η ψυχίατρος Μαριάν αποφασίζει να τους οδηγήσει στο ρωµαϊκό αµφιθέατρο της Νιµ για να παρακολουθήσουν όλοι µαζί µία συναυλία του Ντέιβιντ Μπόουι. Θεωρεί ότι αυτή η έξοδος θα της επιτρέψει να τους ωθήσει σε µία συλλογική εµπειρία και να τους προσφέρει ένα κοινό θέµα συζήτησης στις θεραπευτικές συνεδρίες…

Όµως, τα σχέδιά της ανατρέπονται… όταν διαπράττεται ένας φόνος. Τι ακριβώς συνέβη και διέφυγε την προσοχή της ψυχιάτρου; Για ποιον λόγο χαλάρωσε η αυστηρή επιτήρηση των συνοδών γιατρών και νοσοκόµων; Ο δολοφόνος είναι σίγουρα κάποιος από τους ασθενείς, αλλά ποιος απ’ όλους; Η ανορεξική Νόρα, η µυθοµανής Λίζα, οι µανιοκαταθλιπτικοί Πάολα και Ετιέν, ο παρανοϊκός Μάρτιν και ο σχιζοφρενής Ρισάρ είχαν κάποιον λόγο για να είναι οι δράστες, όλοι µαζί ή ο καθένας ξεχωριστά.

Χρησιµοποιώντας το έµφυτο καυστικό της χιούµορ και συνοµιλώντας υπέροχα µε τη µουσική του Μπόουι, η συγγραφέας οπλίζει την αφήγησή της και καταλήγει µε εκπληκτικό τρόπο σε µία αντιστροφή της κατάστασης, όπου ο ένοχος θα εγκαταλείψει οριστικά το προσκήνιο του δράµατος.

Η Pascale Ferroul είναι δηµοσιογράφος και ζει στη Νιµ. Έχει συγγράψει άλλα δύο αστυνοµικά µυθιστορήµατα, το πρώτο εκ των οποίων (Plus petit que moi tu meurs, HB Editions, 2004) έχει τιµηθεί µε το βραβείο πρωτοεµφανιζόµενου συγγραφέα αστυνοµικού µυθιστορήµατος του SNCF.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μάριος Καρτίνης. Αστρολόγος-χαρτοµάντης. Τυχοδιώκτης. Βλέπει τ' άστρα µέσα από ένα ηµιυπόγειο δυάρι στην Κυψέλη. Τα βλέπει και τα διαβάζει για λογαριασµό των πελατών του, στους οποίους πουλά κλεφτές µατιές στο µέλλον µέσα από την κλειδαρότρυπα του χρόνου. Ή τουλάχιστον έτσι τους έχει πείσει...

Μια καινούρια πελάτισσα, η Καίτη, µπαίνει σφήνα στη ζωή του. Τον γοητεύει. Και του αφήνει στα χέρια ένα κοµπολόι από φόνους, τους οποίους ο αστρολόγος προσπαθεί να εξιχνιάσει.

Μάριος Καρτίνης. Μια µοναχική φιγούρα, που γλιστρά στους βρόµικους δρόµους της µεγάλης πόλης. Ένα σύγχρονο, ιδιόµορφο νουάρ µυθιστόρηµα, µπουνιά και χάδι στην κοιλιά της Αθήνας.

Ο Γιώργος Κουτσούκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Μένει στο Παγκράτι και εργάζεται στον Πειραιά. Το 2003 κυκλοφόρησε το πρώτο του µυθιστόρηµα «Το σχέδιο» (Κέδρος). Αυτό είναι το δεύτερο βιβλίο του.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο ήρωας της Πορνογραφίας, ο Φρεντερίκ, είναι ένας Χριστόφορος Κολόµβος που ξεκινάει ν’ ανακαλύψει άγνωστες ηπείρους. Τι ψάχνει; Αυτήν ακριβώς τη νέα οµορφιά, τη νέα ποίηση που κρύβεται ανάµεσα στον ώριµο άνθρωπο και στον νέο. Είναι ένας ποιητής µε µια συνείδηση ανεπτυγµένη στα ακρότατα σηµεία, τουλάχιστον έτσι θέλησα να είναι! Στις µέρες µας όµως είναι δύσκολο να σε καταλάβουν. Ορισµένοι κριτικοί είδαν στο πρόσωπο του Φρεντερίκ ούτε λίγο ούτε πολύ έναν Σατανά, άλλοι πάλι, κυρίως Αγγλοσάξονες, αρκέστηκαν σ’ έναν πιο ευτελή χαρακτηρισµό: τον είπαν ηδονοβλεψία. Ο δικός µου ο Φρεντερίκ δεν είναι Σατανάς ούτε ηδονοβλεψίας, µοιάζει πολύ περισσότερο µ’ έναν σκηνοθέτη, ή µ’ έναν χηµικό, έτσι καθώς προσπαθεί να πετύχει, συνδυάζοντας µεταξύ τους τους ανθρώπους, ένα καινούργιο ποτό που αποτελείται από σαγήνες.

Τι γίνεται στην Πορνογραφία; Ο Φρεντερίκ κι εγώ, δυο κύριοι µιας κάποιας ηλικίας, εντοπίζουµε µε το µάτι ένα νεαρό ζευγάρι, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι, που δείχνουν φτιαγµένοι ο ένας για τον άλλο, δεµένοι ο ένας πάνω στον άλλο µε τα δεσµά ένος αµοιβαίου και ολοφάνερου σεξ-απήλ. Αυτοί οι δύο όµως µοιάζουν να µην αντιλαµβάνονται τίποτα τέτοιο, το πράγµα αυτό πνίγεται κατά κάποιον τρόπο µέσα στην νεανική τους ανικανότητα να φτάσουν στην ολοκλήρωση (η ιδιάζουσα της ηλικίας τους αδεξιότητα). Εµάς τους γέρους, αυτό µας ερεθίζει, θα θέλαµε να πάρει σάρκα αυτή η σαγήνη, και µε προφυλάξεις, κρατώντας τα προσχήµατα, στρωνόµαστε στην δουλειά για να τους βοηθήσουµε. Οι προσπάθειές µας όµως δεν καταλήγουν πουθενά, φτάνουν µόνον ως τη σφάιρα της προ-πραγµατικότητας όπου βρίσκονται εκείνοι και που τους χαραχτηρίζει, ώς εκείνον τον προθάλαµο του είναι τους. Και τότε τι γίνεται; Γλιστράµε και πέφτουµε στις πονηρές παγίδες του µεσολαβητή-σκηνοθέτη που είναι και ηδονοβλεψίας, αλλά ηδονοβλεψίας-ποιητής. Οι αναθυµιάσεις που αναθρώσκουν απ’ αυτό το µαγικό περιβόλι, µας µεθούν όλο και πιο πολύ και, καθώς µας έχει φέρει σε κατάσταση παροξυσµού η αδιαφορία αυτών των δύο νεαρών, µας έρχεται η ιδέα η εξής: αφού δεν µπορεί να πραγµατοποιηθεί µια σαρκική ένωση, το αµάρτηµα, ένα κοινό αµάρτηµα, µπορεί να τους ενώσει κι επιπλέον –τι χαρά!– να µας ενώσει κι εµάς µ’ αυτούς, ως συνένοχους τους, παρ’ όλη την ανισότητα της ηλικίας µας. Προς το τέλος, εµείς οι ώριµοι, αναγκαζόµαστε (σ’ αυτό το µυθιστόρηµα που διαδραµατίζεται µε αιµάτινο φόντο την Πολωνία παραδοµένη στους Γερµανούς) να σκοτώσουµε ένα πολύ σηµαντικό µέλος της αντίστασης που έχει «σπάσει» και θα µπορούσε να προδώσει. Ωστόσο, αυτή η πράξη ξεπερνά τις δικές µας δυνάµεις. Εµείς οι ώριµοι, που κουβαλάµε όλο το βάρος της συνείδησής µας και της σοβαρότητάς µας, ξέρουµε τι πράγµα είναι ο θάνατος. Κάποιος όµως ελαφρός θα πραγµατοποιήσει ελαφρά αυτό που δεν µπορούµε να κάνουµε εµείς – και αναθέτουµε στο αγόρι αυτό το έγκληµα που, στα χέρια του, θα γίνει νεανικό. Ο Φρεντερίκ οργανώνει αυτό το έγκληµα προσελκύοντας και το κορίτσι – να ποιο θα είναι το κοινό αµάρτηµα, ώριµο νεανικό, που θα µας συνδέσει όλους. Την τελευταία στιγµή, µη ξέροντας τι να κάνει µε ένα άλλο αγόρι που µπερδεύεται στα πόδια µας χωρίς να έχει κάποιον συγκεκριµένο ρόλο σ’ αυτή την ιστορία, ο σκηνοθέτης-µεσολαβητής µας απλούστατα το σκοτώνει. Γιατί σκοτώνει ο Φρεντερίκ τον Σκούζιακ; Τον σκοτώνει για τον ίδιο λόγο που βάζουµε τα κόκκαλα απ’ το κρέας να βράσουν µέσα στην σούπα: για να γίνει η σούπα νοστιµότερη. Ο Φρεντερίκ θέλει να την κάνει ακόµα πιο νόστιµη προσθέτοντας έναν νεαρό δολοφονηµένο, χρειάζεται την γεύση ενός νεαρού νεκρού. Είναι ένα κοµµάτι φρέσκου κρέατος αυτός ο Σκούζιακ, µια αιµόφυρτη νιότη που έρχεται να ενισχύσει την νιότη του άλλου, του συνοµίληκού του... Στο τέλος, η δεκαεφτάχρονη ελαφρότητα αφαιρεί το βάρος τους απ’ τα εγκλήµατα και τα αµαρτήµατα, και το µυθιστόρηµα τελείωνει µε µιαν “ολοκλήρωση”. (...) Αν κάποιος τώρα µε κολλούσε στον τοίχο ρωτώντας µε ποια είναι τέλος πάντων αυτή η οµορφιά που κυνηγάει ο Φρεντερίκ στην Πορνογραφία, θ’ απαντούσα: κανείς δεν ξέρει ακριβώς.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τοποθετηµένο στον Μεσαίωνα κατά τη διάρκεια της σύντοµης αλλά λαµπερής ηγεµονίας των Νορµανδών βασιλιάδων στη Σικελία, το Ρουµπίνι στον αφαλό είναι µια ιστορία στην οποία οι συγκρούσεις του παρελθόντος προοιωνίζονται το παρόν. Το µυθιστόρηµα ξεκινά στο Παλέρµο, στο οποίο Λατίνοι και Έλληνες, Άραβες και Εβραίοι ζουν µαζί σε ασταθή αρµονία. Ο Θέρσταν Μπωσάν, χριστιανός γιος ενός Νορµανδού ιππότη, εργάζεται για τον Γιουσούφ, έναν Άραβα µουσουλµάνο, στην κεντρική οικονοµική υπηρεσία του παλατιού, µια δουλειά που περιλαµβάνει τη διαχείριση εκβιασµών και δωροδοκιών, και τη συλλογή µυστικών πληροφοριών για τον βασιλιά.

Όµως η ειρήνη και η ευηµερία του βασιλείου απειλούνται, και από εσωτερικούς και από εξωτερικούς παράγοντες. Φηµισµένος για την αφοσίωσή του αλλά και διχασµένος ανάµεσα στα ιδανικά της ιπποσύνης και στην σκληρή πολιτική πραγµατικότητα της πολυτάραχης εποχής του, ο Θέρσταν πρόκειται να ξεσκεπάσει τις συνωµοσίες που εξυφαίνονται µε στόχο τον βασιλιά του. Η συνάντησή του µε δύο γυναίκες, την εφηβική του αγάπη απ’ τη µια, και µια πλανόδια χορεύτρια απ’ την άλλη θα τον βοηθήσουν να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του µε το παρελθόν του, την παιδεία του αλλά και µε τον κόσµο που τον περιβάλλει.

Mε την εξαιρετική του πρόζα και τη χειµαρρώδη αφηγηµατική ορµή που του έχουν χαρίσει την καθολική αναγνώριση, ο Μπάρυ Άνσγουωρθ µεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα µακρινό παρελθόν γεµάτο πλάνες και µυστήριο, του οποίου οι φυλετικές και θρησκευτικές εντάσεις µας ακολουθούν ως σήµερα.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ένας συνηθισµένος, ευτυχισµένος, ανύποπτος άνθρωπος. Μια σαββατιάτικη µέρα, που ξεκινάει γεµάτη υποσχέσεις για να καταλήξει σαν εφιάλτης. Ο Χένρυ Περόουν –νευροχειρουργός, αστός, προνοµιούχος, βαθιά δεµένος µε τη γυναίκα και τα παιδιά του– σχεδιάζει να παίξει σκουός, να επισκεφθεί την ηλικιωµένη µητέρα του, να µαγειρέψει. Όµως το πρόγραµµά του ανατρέπει ένα ασήµαντο ατύχηµα: ένα τυχαίο γεγονός που θα λειτουργήσει σαν καταλύτης για µια σειρά από απρόβλεπτα συµβάντα, φέρνοντας τον ήρωα αντιµέτωπο µε έναν ολότελα ξένο κόσµο, κλονίζοντας δραµατικά κάθε βεβαιότητα, εγείροντας θεµελιώδη ζητήµατα ηθικής ευθύνης και αλλάζοντας τη ζωή του, από τη µια στιγµή στην άλλη, για πάντα.

Αυτό το καταπληκτικό βιβλίο δεν είναι πολιτικό µυθιστόρηµα. Είναι ένα σπουδαίο έργο που διερευνά το πώς µια ενεργή συνείδηση µπορεί να προσδώσει ουσιαστικό νόηµα στην πολιτική.
The Nation

Νηφάλιο και σπινθηροβόλο, το µυθιστόρηµα υπογραµµίζει ότι ο πολιτισµός, η κουλτούρα και η πνευµατική ζωή, όσο εύθραυστα και αν είναι φαινοµενικά, εν τούτοις διαθέτουν µιαν ανθεκτικότητα, που µπορεί να υπερβεί τη βαρβαρότητα.
Christopher Hitchens, The Atlantic Monthly

Ο Ίαν Μακ Γιούαν δεν καταθέτει µόνο ένα από τα πιο υποβλητικά βιβλία που γέννησε η επίθεση της 11ης Σεπτεµβρίου, αλλά εκπληρώνει και την πρωταρχική αποστολή του µυθιστορήµατος: να δείξει την πολυπλοκότητα της εποχής του.
New York Times

Ο Ίαν Μακ Γιούαν γεννήθηκε το 1948, σπούδασε στα πανεπιστήµια Sussex και East Anglia και δηµοσίευσε την πρώτη του συλλογή διηγηµάτων, µε τίτλο First Love, Last Rites, το 1975, αποσπώντας µάλιστα το βραβείο Somerset Maugham, και τη δεύτερη µε τίτλο Between the Sheets, το 1977. Τα µυθιστορήµατά του είναι τα: The Cement Garden (1978), The Comfort of Strangers (1980), A Child in Time (1987, Βραβείο Whitbread), The Innocent (1990), Black Dogs (1992), The Daydreamer (1995), Amsterdam (1998, Βραβείο Booker), Enduring Love (Έµµονη αγάπη, υποψήφιο για το Βραβείο Booker). Τα δύο τελευταία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Νεφέλη. Το µυθιστόρηµά του Atonement (Εξιλέωση, Νεφέλη 2002) απέσπασε τα βραβεία WH Smith Literary Award (2002), National Book Critics’ Circle Fiction Award (2003), Los Angeles Times Prize for Fiction (2003) και The Santiago Prize for the European Novel (2004). Για το Σάββατο, τιµήθηκε το 2006 µε το βραβείο James Tait Black Memorial Prize. Ο Ίαν Μακ Γιούαν έχει γράψει επίσης αρκετά σενάρια για τον κινηµατογράφο.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

“Τι είναι αλήθεια, τι πλάνη, και τι ανάμεσά τους;” Το ερώτημα αυτό επιχειρεί να αναδείξει ο Μάκης Καραγιάννης με τη συλλογή διηγημάτων Ο καθρέφτης και το πρίσμα. Οι δεκαπέντε ιστορίες που την αποτελούν δεν συνιστούν άλλο από παραλλαγές, δοκιμές με διαφορετικό φωτισμό γύρω από δύο βασικά θέματα: τα βιβλία και τους βίους υπαρκτών ή φανταστικών προσώπων. Τα βιβλία, χειρόγραφα ή έντυπα, πραγματικά ή επινοημένα, βιβλία που βρίσκονται στο επίκεντρο των ιδεολογικών αντιπαραθέσεων διαφόρων εποχών, συνθέτουν ένα σύμπαν στο οποίο πρωταγωνιστεί η γραφή και η ειρωνεία.

Οι βίοι των ανθρώπων πού παρακολουθούμε ποικίλλουν. Άλλοτε πρόκειται για ιστορικά πρόσωπα που “φτάνουν στις μέρες μας από τον ψίθυρο της ιστορίας” κι άλλοτε για ανθρώπους ταπεινούς, αφανείς, από το περιθώριο της σύγχρονης κοινωνίας. Ένα είναι βέβαιο: Χαρακτήρες όπως ο θεμελιωτής της σύγχρονης Άλγεβρας Εβαρίστ Γκαλουά, ο λόγιος του Διαφωτισμού Νεόφυτος Αδαμαντίδης, ο ρεμπέτης Στράτος Χατζηγεωργίου, ο ρομαντικός ποιητής Στέφανος Λογοθέτης, ο μοναχός Αμφιλόχιος, ο τυχοδιώκτης και μαθηματικός Τζιρόλαμο Καρντάνο, ανεξαρτήτως του αν είναι πραγματικοί ή φανταστικοί, μας καθηλώνουν με την τραγικότητά τους. Συμπαθητικοί μέσα στην πλάνη τους, αναζητούν με θέρμη την αλήθεια στον έρωτα, στη ζωή, στην επιστήμη και στην τέχνη. Εραστές και νοσταλγοί του απόλυτου, θα καταφέρουν να αγγίξουν μόνον ιριδισμούς και αντανακλάσεις του, καθώς προσκρούουν σε μιαν απροσπέλαστη, σκοτεινή περιοχή.

Το βιβλίο του Μάκη Καραγιάννη εντάσσεται εν πολλοίς στην παράδοση της πλασματικής βιογραφίας, διαλέγεται ωστόσο δημιουργικά με τα νεωτερικά δείγματα του είδους. Στο Ο καθρέφτης και το πρίσμα δεν ακολουθείται η παραδοσιακή μέθοδος της γραμμικής αιτιώδους συνάφειας, που οδηγεί στη μία και μοναδική ερμηνεία της προσωπικότητας· δεν υπάρχει καν μία εικόνα του βιογραφούμενου, αλλά, ως επί το πλείστον, πολλές και αντιφατικές εκδοχές του ίδιου προσώπου, γεγονός που, σε συνδυασμό με τα πολλαπλά επίπεδα ειρωνείας, υπονομεύει κάθε απόπειρα αντικειμενικότητας και δημιουργεί μιαν ατμόσφαιρα ιδιαίτερα ρευστή. Με τα λόγια του συγγραφέα: “Από τον καθρέφτη με το καθαρό είδωλο στο πρίσμα, όπου ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει.”

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θεσσαλονίκη. Μεταπολίτευση. Μια τυχαία συνάντηση στο κυλικείο της Αρχιτεκτονικής Σχολής αναστατώνει τη ζωή δύο παιδικών φίλων. Μια γυναίκα µπαίνει ανάµεσά τους και τους αποµακρύνει, χαρίζοντας στον έναν την αγάπη της και στον άλλον τον πόνο και την ξενιτειά.

Μια ιστορία αγάπης και προδοσίας για τον έναν από τους δύο ήρωες, ανεκπλήρωτου έρωτα και εκδίκησης για τον άλλο, ενώ στο βάθος προβάλλει αινιγµατικό το αντικείµενο του πόθου: η γυναικεία µορφή σαγηνευτική και συνάµα απειλητική, µυθική και την ίδια στιγµή απολύτως γήινη, ενσαρκώνει την ανδρική φοβία για το αιώνιο θήλυ. Με το θέµα του έρωτα συνυφαίνεται και το θέµα της δηµιουργίας. Παράλληλα µε την ερωτική ιστορία παρακολουθούµε την πορεία µύησης των τριών προσώπων στη µορφή της τέχνης που ο καθένας έχει επιλέξει: στο θέατρο, στη µουσική, στα κόµικς. Σηµείο συνάντησης: η αγωνία της δηµιουργίας.

Στο µυθιστόρηµα του Γιώργου Αλεξανδρινού τα όρια µεταξύ µύθου και πραγµατικότητας, ιστορίας και µυθοπλασίας καταργούνται, καθώς η ζωή, η συµπεριφορά και εντέλει το πεπρωµένο των τριών βασικών χαρακτήρων προβάλλονται πάνω σε µορφές από την αρχαία και τη σύγχρονη µυθολογία: ο Ορφέας και η Ευρυδίκη, ο Κόρτο Μαλτέζε, ο Τσε Γκεβάρα, η Μέριλιν Μονρόε ενοικούν στη φαντασία των µυθιστορηµατικών ηρώων, τους συναντούν, τους συντροφεύουν. Από την προβολή αυτή δεν απουσιάζει η ειρωνεία: χαρακτηριστικότερη περίπτωση αποτελεί ο βασικός για την πλοκή του µυθιστορήµατος µύθος του Ορφέα και της Ευρυδίκης, ο οποίος αντιστρέφεται ειρωνικά.

Τέλος, το «Σενάριο για Μια χαµένη αγάπη» διαλέγεται εποικοδοµητικά µε την κινηµατογραφική αφήγηση. Περιλαµβάνει αλλεπάλληλες αναδροµές, παράλληλα µοντάζ και ένα πλήθος κινηµατογραφικών αναφορών, οι οποίες ενσωµατώνονται µε τέχνη στην πλοκή, ώστε να αποτελούν αναπόσπαστο µέρος της – ως εάν οι κινηµατογραφικές ιστορίες να συνεχίζονται µέσα στις σελίδες του βιβλίου.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το νεαρό κορίτσι που βιώνει έναν συµβολικό ακρωτηριασµό, µια επίδοξη µητέρα που δεν ήξερε να παίξει µε τις κούκλες της, µια µεσόκοπη που χάνει σταδιακά την όρασή της γιατί κάποτε αρνήθηκε να δει.

Πρόσωπα και ρόλοι που τα όριά τους µπλέκονται δηµιουργώντας κατοπτρικές αντανακλάσεις. Εφιαλτικοί λαβύρινθοι σχέσεων που µέσα τους οι ήρωες ανακαλύπτουν το ασύµπτωτο της ηλικιακής µε την ουσιαστική ενηλικίωση.

Ο φόνος δεν είναι πάντοτε πραγµατικός.

Πόσο ανθεκτικά είναι τα υλικά των παραµυθιών; Ποιος ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού και ποιος µας λέει ότι δεν µπορούν να αλλάξουν; Τι µπορεί να συµβεί αν δούµε τα πράγµατα αλλιώς;

Οι πέντε ενότητες των δεκαοκτώ διηγηµάτων του βιβλίου λειτουργούν σπονδυλωτά, θέτουν ερωτήµατα, καταγράφουν παθολογίες και συµπτώµατα και οδηγούν σταδιακά στην ανατροπή που θα µπορούσε να λειτουργήσει και ως κάθαρση.

Η Ηρώ Νικοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική και σκηνογραφία στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Έχει κάνει πολλές ατοµικές και οµαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές και δηµόσιες συλλογές. Έχει δηµοσιεύσει τρεις ποιητικές συλλογές: Ο Μύθος του Οδοιπόρου (Αθήνα, 1986), Χειµερινοί Μορφασµοί (Αθήνα, 1993), Ανέµου (Πλανόδιον, 1999) και ένα πεζογράφηµα: Σαν σε καθρέφτη (Μεταίχµιο, 2003). Ποιήµατα και πεζά της έχουν δηµοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Νέα Εστία, Πλανόδιον, Εµβόλιµον, Ελίτροχος, Ευθύνη, Παρέµβαση, Οδός Πανός, ∆υτικές Ινδίες, Ύλαντρον, Οροπέδιο κ.ά.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αγαπητέ προϊστάµενε,

Συνέχεια ακούω ότι µ’ έπιασε η αστυνοµία θ’ αργήσουν όµως να µε κανονίσουν. Γελάω όταν καµώνονται τόσο πολύ τους έξυπνους και λένε ότι βρίσκονται στο σωστό δρόµο. […] Τα ’χω βάλει µε τις πόρνες και δε θα σταµατήσω να τις σφάζω µέχρι να µε τσακώσουν. Σπουδαία δουλειά η τελευταία. Η κυρία δεν πρόλαβε καν να τσιρίξει. Άντε να µε πιάσουν τώρα. Η δουλειά µου µ’ αρέσει και θέλω να ξαναρχίσω.
Σύντοµα θ’ ακούσετε για µένα και τα παράξενα παιχνιδάκια µου. […] Το µαχαίρι µου είναι τόσο καλό και κοφτερό που θέλω να ξαναπιάσω αµέσως δουλειά αν βρω ευκαιρία. Καλή τύχη.

µε εκτίµηση
Τζακ ο Αντεροβγάλτης

Με αυτή την επιστολή της 27ης Σεπτεµβρίου 1888, το παρωνύµιο «Τζακ ο Αντεροβγάλτης» συνδέθηκε για πρώτη φορά µε µια σειρά φόνων που διαπράχθηκαν στο Γουαϊτσάπελ του Λονδίνου την προτελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα, κερδίζοντας περίοπτη θέση στο πάνθεον των εγκληµατιών η δράση των οποίων ανέκαθεν ερέθιζε τη λαϊκή φαντασία.

Το παρόν βιβλίο εξετάζει το σύνολο των επιστολών που σχετίζονται µε τους φόνους και οι οποίες υποτίθεται ότι είχαν σταλεί από τον ίδιο το δολοφόνο. Οι επιστολές σήµερα φυλάσσονται στα αρχεία της Μητροπολιτικής Αστυνοµίας και στα έγγραφα της Αστυνοµίας Πόλεως Λονδίνου.

Σύµφωνα µε τους συγγραφείς Stewart P. Evans και Keith Skinner, η µεταγραφή και, σε κάποιες περιπτώσεις, οι έγχρωµες φωτογραφικές αναπαραγωγές των εν λόγω τεκµηρίων, συνιστούν το µοναδικό τρόπο µε τον οποίο οι αναγνώστες µπορούν να κατανοήσουν τον αντίκτυπο της αλληλογραφίας στην υπόθεση. Επιπλέον, οι επιστολές δεν αποκαλύπτουν απλώς τον τρόπο σκέψης εκείνου του καιρού, αλλά και τη βαθιά επίδραση που άσκησαν οι φόνοι σε µερίδα του κοινού και του Τύπου της βικτωριανής περιόδου.Αν και η πραγµατική ταυτότητα του δολοφόνου (ή των δολοφόνων) παραµένει ακόµη ανεπιβεβαίωτη, το σίγουρο είναι πως ο µύθος του «Τζακ του Αντεροβγάλτη» γεννήθηκε και επέδειξε τέτοια ανθεκτικότητα στο χρόνο χάρη σε αυτή την αλληλογραφία.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Όταν ο Κέπλερ προσπαθούσε επανειληµµένως να ερµηνεύσει τις κινήσεις των άστρων µε τη βοήθεια των ιδιοτήτων των ρευµάτων του νερού ή των µαγνητών, όταν ο Γαλιλαίος επιχειρούσε να συνδυάσει την πορεία των βληµάτων µε την κίνηση της Γης ή όταν προσπαθούσε να συναγάγει την εξήγηση των παλιρροιών από την κίνηση της Γης, πίστευαν και οι δύο ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο αποδείκνυαν ότι οι κοπερνίκειες υποθέσεις έχουν τη βάση τους στη φύση των πραγµάτων. Αλλά στην πραγµατικότητα αυτό που έκαναν ήταν ότι εισήγαγαν σιγά σιγά στην επιστήµη την αλήθεια ότι µία µόνο µορφή δυναµικής, µε ένα ενιαίο σύνολο µαθηµατικών τύπων, µπορούσε να αναπαραστήσει τις κινήσεις των άστρων, τις ταλαντώσεις της θάλασσας, την πτώση των βαρέων σωµάτων. Πίστευαν ότι «ανανέωναν» τον Αριστοτέλη, ενώ στην πραγµατικότητα προετοίµαζαν τον Νεύτωνα.

Αντίθετα µε τον Κέπλερ και τον Γαλιλαίο, σήµερα πιστεύουµε, όπως ο Osiander και ο Bellarmino, ότι οι υποθέσεις της φυσικής δεν είναι παρά µαθηµατικές κατασκευές που σκοπό έχουν να σώζουν τα φαινόµενα. Αλλά, χάρις στον Κέπλερ και στον Γαλιλαίο, σήµερα απαιτούµε από τις υποθέσεις αυτές να σώζουν ταυτοχρόνως όλα τα φαινόµενα του υλικού σύµπαντος.

Pierre Duhem

Ο Pierre Duhem (1861-1916) υπήρξε εξέχων φυσικός, ιστορικός και φιλόσοφος της φυσικής και της αστρονοµίας. Άφησε ένα ογκωδέστατο, πρωτότυπο, και συνάµα ανολοκλήρωτο έργο στη φυσική, στην ιστορία και στη φιλοσοφία της επιστήµης, το οποίο έµελλε να αποτελέσει και εξακολουθεί ως σήµερα να αποτελεί µια από τις βασικές πηγές έµπνευσης και προβληµατισµού για τη σύγχρονη ιστορία και φιλοσοφία των επιστηµών.
Η εργογραφία του περιλαµβάνει µεταξύ άλλων τα βιβλία: Le système du monde. Histoire des doctrines cosmologiques de Platon à Copernic, 10 τόµοι (1913-1959), Les théories électriques de J. Clerk Maxwell, étude historique et critique (1902), L’évolution de la mécanique (1903), Les origines de la statique, 2 τόµοι (1905-1906), La théorie physique, son objet et sa structure (1906, δεύτερη συµπληρωµένη έκδοση 1914), Études sur Léonard de Vinci, ceux qu’il a lus et ceux qui l’ont lu, 3 τόµοι (1906-1913).

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Λογική ως επιστηµονικό αντικείµενο µελετά τη βασική δοµή της ορθής σκέψης. Η ικανότητα διάγνωσης έγκυρων και ορθών επιχειρηµάτων, η ανάπτυξη κριτικής σκέψης και η εκφορά υποστηριγµένων από επιχειρήµατα απόψεων είναι άρρηκτα συνδεδεµένες µε την κατανόηση των αρχών και των κανόνων της Λογικής. Το ίδιο το φιλοσοφείν ενσωµατώνει τη Λογική τόσο ως εργαλείο ανάλυσης και σύνθεσης όσο και ως µέσο κριτικής. Η Λογική συνδέθηκε ανέκαθεν µε την τυποποίηση ακριβώς γιατί στοχεύει στην ανάδειξη και εξέταση της δοµής του σκέπτεσθαι, ανεξαρτήτως του περιεχοµένου του. Στη σύγχρονη µορφή της, η Λογική έχει αποκτήσει µια πιο αυστηρή µαθηµατική τυποποίηση, η οποία αναδεικνύει τον καθολικό της χαρακτήρα και εδραιώνει την εφαρµοσιµότητά της σε διάφορους επιστηµονικούς τοµείς όπως τα µαθηµατικά, την αναλυτική φιλοσοφία, τη γλωσσολογία, την πληροφορική και την τεχνητή νοηµοσύνη.

Το βιβλίο συνιστά µια διεξοδική εισαγωγή στη Λογική, µε έµφαση στην κατανόηση των µορφών των επιχειρηµάτων και στην εκµάθηση κανόνων αποτίµησης της εγκυρότητάς τους. Η µελέτη του δεν προϋποθέτει γνώσεις Λογικής ή µαθηµατικών. Η χρήση παραδειγµάτων και ασκήσεων βοηθά τους αναγνώστες να εµπεδώσουν τις αρχές και τους κανόνες της Λογικής και να καλλιεργήσουν την ικανότητα εφαρµογής τους στη φυσική γλώσσα.

περισσότερα...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πριν από την Επανάσταση του 1821 οι οθωµανικές επαρχίες που λίγο αργότερα θα αποτελούσαν το ελληνικό κράτος είχαν οικονοµικές δοµές το ίδιο αρχαϊκές και επίπεδο ανάπτυξης εξίσου χαµηλό µε τα υπόλοιπα Βαλκάνια και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Στα εκατόν ογδόντα χρόνια που ακολούθησαν, παρά τις καθυστερήσεις και τις αποτυχίες που υπήρξαν, παρά τις σοβαρές αδυναµίες και τα προβλήµατα, που ακόµη και σήµερα συνεχίζουν να υφίστανται, η Ελλάδα απέκτησε µια σύγχρονη οικονοµία, έγινε µέλος της Ευρωπαϊκής Οικονοµικής και Νοµισµατικής Ένωσης και έφθασε σε επίπεδο ανάπτυξης ασύγκριτα υψηλότερο απ’ ό,τι οι υπόλοιπες περιοχές που αποτελούσαν άλλοτε την Οθωµανική Αυτοκρατορία.

Τι συνετέλεσε σε αυτή την εξέλιξη; Αναζητώντας απαντήσεις, η παρούσα µελέτη σκιαγραφεί τις κυριότερες τοµές στην πορεία της ελληνικής οικονοµίας, από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας έως τις µέρες µας, και προσπαθεί να φωτίσει ορισµένους κρίσιµους µετασχηµατισµούς που συντελέσθηκαν στους δύο αυτούς αιώνες.

O Αλέξης Φραγκιάδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1962. Σπούδασε οικονοµικά στο Πανεπιστήµιο Αθηνών. Στη συνέχεια έκανε µεταπτυχιακές σπουδές στην οικονοµική ιστορία, στο Παρίσι και στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστηµιακό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας, όπου, το 1990, υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή µε θέµα Αγροτική οικονοµία και εξωτερικό εµπόριο: Η σταφιδοκαλλιέργεια στη νότιο Ελλάδα, 1830-1893. Έκτοτε, παράλληλα µε την επαγγελµατική του απασχόληση ως σύµβουλος σε προγράµµατα και έργα πολιτιστικών υποδοµών, ασχολείται µε την ιστορική έρευνα, συµµετέχοντας σε συνέδρια και δηµοσιεύοντας άρθρα, στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, για τη νεότερη και σύγχρονη ελληνική κοινωνική και οικονοµική ιστορία.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Clement Greenberg υπήρξε, χωρίς υπερβολή, ο σηµαντικότερος αµερικανός τεχνοκριτικός της εποχής µας. Είναι εκείνος που όχι µόνο «ανακάλυψε» καλλιτέχνες όπως ο Jackson Pollock αλλά και συγκρότησε µια ολοκληρωµένη καλλιτεχνική θεωρία, ικανή να στηρίξει την ανάδυση της αµερικανικής µεταπολεµικής καλλιτεχνικής σκηνής –µε αιχµή του δόρατος τον «αφηρηµένο εξπρεσιονισµό». Με τα κείµενα που δηµοσίευσε σε περιοδικά όπως τα Partisan Review, The Nation, Commentary, Arts, ARTnews, The New Leader και Artforum, ο Greenberg δηµιούργησε ένα πρότυπο φορµαλιστικής τεχνοκριτικής που επηρέασε σε πολύ µεγάλο βαθµό τον περί τέχνης λόγο τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη. Στο παρόν ανθολόγιο δηµοσιεύονται τα σηµαντικότερα από αυτά τα κείµενα, επιλεγµένα από τον ίδιο τον συγγραφέα τους. Εδώ ο Greenberg προχωρεί στην κριτική αποτίµηση του έργου καλλιτεχνών όπως ο Monet, o Cézanne, ο Picasso, o Mattisse, o Kandinsky, o Klee, o Pollock, ο De Kooning αλλά και ορισµένων λογοτεχνών όπως ο T.S. Eliot ή ο Bertolt Brecht. Την ίδια στιγµή, σκιαγραφεί τη γενεαλογία της ∆υτικής τέχνης, από την Αναγέννηση έως τον µεταπόλεµο, ερµηνεύοντας και αναλύοντας, µε τους δικούς του όρους, την έννοια της προοπτικής, το οπτικό και το απτικό, την αφαίρεση, το κολάζ. Ο λόγος του Greenberg απηχεί επίσης τις συνθήκες υπό τις οποίες ένας τεχνοκριτικός που αναδύεται µέσα από τους κόλπους της µεσοπολεµικής αµερικανικής αριστεράς µετατρέπεται την περίοδο του ψυχρού πολέµου σε θιασώτη του µακαρθισµού. Τα κείµενα του Greenberg αποτελούν λοιπόν τεκµήρια κατανόησης των µεταπολεµικών καλλιτεχνικών και ιστορικών εξελίξεων και, φυσικά, πρότυπα ενός υψηλού επιπέδου φορµαλιστικού τεχνοκριτικού λόγου που συνεχίζει να αποτελεί και στις µέρες µας θεµελιώδες σηµείο αναφοράς.

Ο αµερικανός τεχνοκριτικός Clement Greenberg (1909-1994) σπούδασε λογοτεχνία στο Πανεπιστήµιο των Συρακουσών (ΗΠΑ) (1926-1930). Αφού παρακολούθησε κάποια µαθήµατα ζωγραφικής στα τέλη της δεκαετίας του 1930, άρχισε να δηµοσιεύει σε αµερικανικά περιοδικά κείµενα λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής κριτικής καθώς και θεωρίας του πολιτισµού. Μεταπολεµικά, αναδύθηκε ως ο σηµαντικότερος αµερικανός τεχνοκριτικός, υποστηρίζοντας θεωρητικά –αλλά και ως επιµελητής εκθέσεων– την αµερικανική καλλιτεχνική σκηνή τουλάχιστον έως τις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ένα από τα πιο γνωστά του κείµενα είναι το «Πρωτοπορία και κιτς» (1939) ενώ η σηµαντικότερη έκθεση που διοργάνωσε είχε τον τίτλο «Μετα-ζωγραφική αφαίρεση» (Λος Άντζελες, 1964). Από το 1952 έως το 1953 υπήρξε µέλος της ψυχροπολεµικής «Αµερικανικής επιτροπής για την πολιτιστική ελευθερία». Έδωσε ορισµένες διαλέξεις σε πανεπιστήµια των HΠΑ, του Καναδά, της Αυστραλίας και της Ιαπωνίας και δηµοσίευσε τρεις µονογραφίες (Mirό, 1948, Matisse, 1953, Hofmann, 1961). Εκτός της παρούσας ανθολογίας (Art and Culture, 1961), το σύνολο των τεχνοκριτικών του κειµένων δηµοσιεύεται στο John O'Brian (επιµ.), Clement Greenberg. The Collected Essays and Criticism, Σικάγο, The University of Chicago Press, 1986-1993, τ. 1-4.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ